Niemal każda kobieta przynajmniej raz w życiu zgłasza się do ginekologa z powodu dolegliwości związanych z grzybicą pochwy i sromu. Grzybica narządów płciowych, zwana także kandydozą (z łac. candidomycosis), najczęściej dotyczy kobiet w okresie rozrodczym, aktywnych seksualnie.
Jest to związane ze sposobem szerzenia się grzybicy, która często jest przenoszona przez partnerów seksualnych. Nie jest to jednak jedyny sposób rozprzestrzeniania się zakażenia. Grzyby są bardzo rozpowszechnione w przyrodzie, niektóre z nich mogą bytować w organizmie człowieka jako nieszkodliwe pasożyty, nie wywołując objawów chorobowych. Ocenia się, że u około 10 - 20% zdrowych kobiet w środowisku pochwy obecne są grzyby z rodzaju Candida. W sprzyjających warunkach te saprofityczne grzyby mogą stać się patogenne wywołując objawy zakażenia grzybiczego.
Warunki takie pojawiają się na przykład po, a czasami nawet już w trakcie leczenia antybiotykami, przyjmowanymi najczęściej z powodu chorób niezwiązanych z narządem rodnym. Antybiotyki powodują zniszczenie naturalnej flory bakteryjnej pochwy, która uniemożliwia nadmierne namnażanie się grzybów. Występowaniu zakażenia grzybiczego sprzyja także cukrzyca, podwyższony poziom cukru we krwi ułatwia namnażanie się grzybów.
Nierzadko nawracająca grzybica pochwy jest jednym z pierwszych objawów cukrzycy, co zawsze należy wykluczyć na początku leczenia. Bezobjawową kolonizację pochwy grzybami stwierdza się u około 30 – 40% kobiet ciężarnych.
Także objawowe grzybice pochwy i sromu w ciąży są częstsze, związane jest to ze zmianą środowiska pochwy, które staje się mniej kwaśne, ponadto wzrasta zawartość glikogenu w komórkach śluzówki pochwy, zachodzą także typowe dla ciąży zmiany w układzie immunologicznym, co razem stwarza bardzo sprzyjające warunki rozwoju grzybów.
Częściej, niż możnaby przypuszczać, przyczyną zakażenia grzybami są zaniedbania higieniczne, na przykład używanie wspólnych ręczników, rzadkie zmienianie ręczników i myjek, są one stale wilgotne, co stwarza doskonałe warunki do rozwoju grzybów.
Wrażliwość kobiet na zakażenie grzybami jest bardzo różna. Niektóre nie chorują przez całe życie, inne bardzo często. Ocenia się, że około 5% pacjentek to grupa kobiet szczególnie wrażliwych, u których często pojawiają się nawracające infekcje grzybicze. Zgodnie z definicją o nawracającej kandydozie świadczą cztery lub więcej epizody objawowej grzybicy narządów płciowych w ciągu roku.
Przyczyny takiego stanu nie są do końca wyjaśnione. Zawsze należy wykluczyć cukrzycę. Nie należy zapominać, że nawracające grzybice mogą występować także na tle obniżonej ogólnej odporności organizmu, na przykład w przebiegu zakażenia wirusem HIV lub po długotrwałej sterydoterapii. W niektórych przypadkach stwierdza się związek nawracającej kandydozy pochwy z odbytym w niedalekiej przeszłości stosunkiem oralno-genitalnym (dochodzi wówczas do zakażenia grzybami bytującymi w przewodzie pokarmowym).
Leczenie ich jest bardzo trudne i najczęściej nieefektywne. Mimo stosowania licznych leków przeciwgrzybiczych, rygorystycznego przestrzegania zasad higieny oraz wstrzemięźliwości seksualnej wyniki leczenia grzybic nawracających często są niesatysfakcjonujące.
Piśmiennictwo:
1. Daniels D., Forster G., Wytyczne postępowania w kandydozie sromu i pochwy. Medycyna Praktyczna, Ginekologia i Położnictwo 2003; 4 (26): 19-24
2. Rex J.H., Walsh J.D., Filler S.G., Pappas P.G., Dismukes W.E., Edwards J.E., Leczenie kandydozy. Medycyna Praktyczna 2001, 9 (127): 119-135
3. Martius G., Breckwoldt M., Pfeiderer A.: Ginekologia i położnictwo, U&P 1997
4. Pisarski T.: Położnictwo i ginekologia, PZWL 1998
5. Eckert L.O., Hawes S.E., Stevens C.E., Koutsky L.A., Eschenbach D.A., Holmes K.K.: Vulvovaginal candidiasis: clinical manifestation, risc factors, management algorithm. Obstet, Gynecol., 1998; 92: 757-765
6. Dziubek Z.: Choroby zakaźne i pasożytni ze, PZWL 1999
7. Arzouni JP, Bouilloux JP, de Mouy D i wsp. Genital infections in women, in community practice. Comparison of two studies, 1987 and 2002. Med Mal Infect. 2004 Feb;34(2):92-6.
8. Retzer DR. Chronic vulvovaginal candidiasis. N Engl J Med. 2004 Dec 9;351(24):2554-6.
9. Spence D. Candidiasis (vulvovaginal). Clin Evid. 2003 Dec;(10):2044-57.
10. French L, Horton J, Matousek M. Abnormal vaginal discharge: what does and does not work in treating underlying causes. J Fam Pract. 2004 Nov;53(11):890-4.
Leczenie kandydozy ma na celu szybkie usunięcie objawów zakażenia grzybiczego, szczególnie nieprzyjemnego świądu i upławów. W leczeniu grzybicy podstawową rolę odgrywają fungicydy, czyli leki przeciwgrzybicze.
Wrażliwość grzybów na leki przeciwgrzybicze można przewidzieć na podstawie znajomości gatunku, jednak w praktyce wrażliwość poszczególnych szczepów nie zawsze odpowiada wzorcom. Nierzadko powoduje to trudności w uzyskaniu satysfakcjonujących wyników leczenia. Zastosowanie leków przeciwgrzybiczych powoduje ustępowanie objawów zapalenia pochwy w ciągu 48 – 72 godzin, całkowite wyeliminowanie komórek grzyba ze środowiska pochwy trwa nieco dłużej, 3 – 7 dni.
Podstawową rolę w leczeniu kandydozy pochwy i sromu odgrywają pochodne azolowe (klotrimazol, ekonazol, tiokonazol, mykonazol, terkonazol, ketokonazol, flukonazol, fentikonazol, itrakonazol). Leki z tej grupy dają poprawę kliniczną oraz ujemne posiewy w kierunku grzybów w około 80 – 95% przypadków grzybicy pochwy i sromu.
Zastosowanie znajduje także nystatyna, która była pierwszym skutecznym lekiem przeciwgrzybiczym, wskaźnik wyleczeń ocenia się na 70 – 90%. Preparaty przeciwgrzybicze dostępne są w postaci globulek dopochwowych, kremów oraz tabletek doustnych (preparaty doustne przeciwwskazane są u ciężarnych). W przypadku niepowikłanej grzybicy pochwy najczęściej stosowany jest klotrimazol w postaci globulek, które zakłada się głęboko do pochwy na noc przez 3 – 7 dni. Niektórzy producenci leków zalecają kurację jednorazową dawką leku, jednak takie postępowanie mimo ustąpienia klinicznych objawów choroby nie zawsze powoduje rzeczywistą eradykację grzyba ze środowiska pochwy. Kandydozę powikłaną, czyli nawrotową, o dużym nasileniu, której często towarzyszą zaburzenia odporności (związane z cukrzycą, zakażenie wirusem HIV, długotrwała sterydoterapia) leczymy intensywniej.
Przede wszystkim należy usunąć czynniki usposabiające do występowania grzybicy, na przykład wyrównać cukrzycę lub maksymalnie zmniejszyć dawkę zażywanych kortykosteroidów, a następnie zastosować 2-tygodniowe leczenie indukcyjne miejscowymi lub ogólnymi lekami przeciwgrzybiczymi, które powinno być kontynuowane przez kolejnych 6 miesięcy w formie terapii podtrzymującej. W leczeniu podtrzymującym można zastosować np. flukonazol w dawce 150 mg doustnie raz w tygodniu lub ketokonazol w ilości 100 mg raz dziennie lub dowolny preparat działający miejscowo stosowany codziennie. W rzadkich przypadkach obserwowano nadwrażliwość na azole, która przejawiała się zapaleniem wątroby, z tego powodu podczas długotrwałej terapii tymi lekami zaleca się comiesięczną kontrolę czynności wątroby.
W zakażeniach wywołanych przez gatunki Candida inne niż Candida albicans leki azolowe są nieskuteczne. Zaleca się wówczas kwas borowy w postaci kapsułek żelatynowych w dawce 600 mg stosowany dopochwowo przez 14 dni. Ponadto przy braku efektów leczenia wykonuje się tzw. mykogram, który ocenia wrażliwość grzybów na konkretne fungicydy, umożliwia to wybranie leku najsilniej działającego na dany szczep grzyba.
W warunkach laboratoryjnych praktycznie nie stwierdza się oporności grzybów z rodzaju Candida na stosowane fungicydy, teoretycznie więc leczenie powinno być wysoce skuteczne. Tymczasem w praktyce leczenie grzybic, szczególnie nawracających, nie zawsze daje oczekiwane efekty. Często zdarza się, że objawy ustępują na krótko i powracają natychmiast po zaprzestaniu leczenia, co potwierdza duża liczba pacjentek poszukująca skutecznego leku na grzybicę pochwy. Być może związane jest to ze stałym autozakażaniem się grzybami pochodzącymi z własnego przewodu pokarmowego. Leczenie dodatkowo utrudnia fakt, iż grzyby w warunkach niesprzyjających mogą tworzyć formy przetrwalnikowe, które są oporne na leki przeciwgrzybicze i uaktywniają się ponownie w warunkach bardziej sprzyjających ich rozwojowi.
Jeśli partner osoby chorej nie wykazuje objawów zakażenia grzybiczego, nie jest konieczne jego leczenie. Przy obecności objawów zakażenia grzybiczego, najczęściej w postaci zapalenia żołędzi prącia, stosuje się zewnętrznie kremy zawierające leki przeciwgrzybicze.
Grzybicy pochwy nie można pozostawić bez leczenia, gdyż zaniedbana może być przyczyną powikłań w postaci stanów zapalnych wyższych odcinków dróg rodnych, w tym przydatków, co może skutkować powstaniem zrostów zapalnych i w skrajnych przypadkach doprowadzić nawet do niepłodności.
Piśmiennictwo:
1. Daniels D., Forster G., Wytyczne postępowania w kandydozie sromu i pochwy. Medycyna Praktyczna, Ginekologia i Położnictwo 2003; 4 (26): 19-24
2. Rex J.H., Walsh J.D., Filler S.G., Pappas P.G., Dismukes W.E., Edwards J.E., Leczenie kandydozy. Medycyna Praktyczna 2001, 9 (127): 119-135
3. Martius G., Breckwoldt M., Pfeiderer A.: Ginekologia i położnictwo, U&P 1997
4. Pisarski T.: Położnictwo i ginekologia, PZWL 1998
5. Eckert L.O., Hawes S.E., Stevens C.E., Koutsky L.A., Eschenbach D.A., Holmes K.K.: Vulvovaginal candidiasis: clinical manifestation, risc factors, management algorithm. Obstet, Gynecol., 1998; 92: 757-765
6. Dziubek Z.: Choroby zakaźne i pasożytni ze, PZWL 1999
7. Arzouni JP, Bouilloux JP, de Mouy D i wsp. Genital infections in women, in community practice. Comparison of two studies, 1987 and 2002. Med Mal Infect. 2004 Feb;34(2):92-6.
8. Retzer DR. Chronic vulvovaginal candidiasis. N Engl J Med. 2004 Dec 9;351(24):2554-6.
9. Spence D. Candidiasis (vulvovaginal). Clin Evid. 2003 Dec;(10):2044-57.
10. French L, Horton J, Matousek M. Abnormal vaginal discharge: what does and does not work in treating underlying causes. J Fam Pract. 2004 Nov;53(11):890-4.
W jaki sposób dochodzi do tej infekcji...
Praktycznie u każdej kobiety, szczególnie współżyjącej seksualnie, może dojść do zakażenia grzybiczego. Istnieją jednak stany, które predysponują do wystąpienia objawów kandydozy, gdyż wyjątkowo sprzyjają rozwojowi grzybów.
Wśród chorób ogólnoustrojowych, którym często towarzyszy kandydoza pochwy na pierwszym miejscu należy wymienić cukrzycę. Namnażaniu grzybów sprzyja podwyższony poziom cukru, który jest dla nich doskonałą pożywką. Nawracająca grzybica narządów płciowych może być pierwszym objawem cukrzycy, dlatego przy nieskutecznym leczeniu kandydozy zawsze należy ją brać pod uwagę. Istotną rolę w zapobieganiu kandydozy odgrywa także prawidłowe wyrównanie metaboliczne cukrzycy. Ponadto zakażenia grzybicze występują w stanach zaburzeń odporności, na przykład u nosicieli wirusa HIV. U tych pacjentów istnieje ryzyko rozwoju grzybicy uogólnionej, dlatego w okresach podwyższonego ryzyka stosuje się leczenie zapobiegawcze.
Na grzybicę narządów płciowych częściej narażone są także osoby po przeszczepach, przyjmujące leki immunosupresyjne, czy też poddane długotrwałej sterydoterapii. Na co dzień dosyć często spotyka się kandydozę pochwy po kuracjach antybiotykowych. Antybiotyki oprócz bakterii chorobotwórczych eliminują też bakterie saprofityczne, które zapewniają kwaśny odczyn pochwy zapobiegający rozmnażaniu szkodliwych patogenów. Stwarza to dobre warunki do namnażania grzybów.
Rozwojowi zakażenia grzybiczego sprzyjają hormony płciowe, szczególnie gestageny. W związku z tym grzybica narządów płciowych szczególnie często występuje u kobiet ciężarnych (przewaga gestagenów), u kobiet stosujących środki hormonalne hamujące owulację, częściej pojawia się także w drugiej fazie cyklu, przed miesiączką. W ciąży dodatkowym czynnikiem sprzyjającym grzybicy są zmiany w układzie immunologicznym, podwyższona zawartość glikogenu w rozpulchnionych komórkach nabłonka pochwy oraz podwyższone pH środowiska pochwy, ułatwiające rozwój grzybów i innych patogenów.
Drugim stanem fizjologicznym, w którym grzybica może występować częściej jest okres menopauzy. Błona śluzowa narządów rodnych staje się cienka, sucha i bardziej podatna na mikrourazy, a tym samym na zakażenia.
Nie do końca poznane są czynniki powodujące przejście grzybów z fazy przetrwalnikowej do czynnej. Z całą pewnością jednak ma na to wpływ niedobór żelaza i witamin, otyłość, noszenie zbyt obcisłej bielizny, zwłaszcza ze sztucznych włókien - słaby przepływ powietrza, wilgoć, ciepło i drobne otarcia to idealne środowisko dla rozwoju drożdży.
Sposoby zapobiegania zapaleniom grzybiczym pochwy. Na pierwszym miejscu należy wymienić prawidłowe nawyki higieniczne, tak więc:
- nigdy nie korzystać z cudzych ręczników, myjek, bielizny;
- najlepiej zrezygnować z używania gąbek i myjek, gdyż są one stale wilgotne, co stwarza warunki do rozwoju grzybów;
- higienę krocza po oddaniu stolca zawsze przeprowadzać od przedsionka pochwy ku tyłowi, gdyż zmniejsza to ryzyko przeniesienia grzybów z okolicy odbytu na srom;
- nie stosować do higieny intymnej drażniących mydeł zapachowych, a specjalnie przeznaczone do tego celu kosmetyki (płyny do higieny intymnej), mają one odczyn podobny do naturalnego środowiska pochwy, natomiast zwykłe mydła mogą zaburzać naturalnie kwaśny odczyn pochwy;
- nie używać perfumowanych wkładek;
- nie stosować dezodorantów intymnych;
- nosić przewiewną bieliznę z naturalnych włókien;
Ponadto przy nawracających zakażeniach grzybiczych pochwy warto wzmocnić ogólna odporność organizmu spożywając produkty bogate w witaminy i mikroelementy oraz jogurty i kefiry, zawierające żywe kultury bakterii. W celu zakwaszenia środowiska pochwy można profilaktycznie zażywać witaminę C, a w okresie przedmiesiączkowym profilaktycznie stosować przez kilka dni preparat przywracający prawidłową biocenozę pochwy, np. Laktowaginal.
Piśmiennictwo:
1. Daniels D., Forster G., Wytyczne postępowania w kandydozie sromu i pochwy. Medycyna Praktyczna, Ginekologia i Położnictwo 2003; 4 (26): 19-24
2. Rex J.H., Walsh J.D., Filler S.G., Pappas P.G., Dismukes W.E., Edwards J.E., Leczenie kandydozy. Medycyna Praktyczna 2001, 9 (127): 119-135
3. Martius G., Breckwoldt M., Pfeiderer A.: Ginekologia i położnictwo, U&P 1997
4. Pisarski T.: Położnictwo i ginekologia, PZWL 1998
5. Eckert L.O., Hawes S.E., Stevens C.E., Koutsky L.A., Eschenbach D.A., Holmes K.K.: Vulvovaginal candidiasis: clinical manifestation, risc factors, management algorithm. Obstet, Gynecol., 1998; 92: 757-765
6. Dziubek Z.: Choroby zakaźne i pasożytni ze, PZWL 1999
7. Arzouni JP, Bouilloux JP, de Mouy D i wsp. Genital infections in women, in community practice. Comparison of two studies, 1987 and 2002. Med Mal Infect. 2004 Feb;34(2):92-6.
8. Retzer DR. Chronic vulvovaginal candidiasis. N Engl J Med. 2004 Dec 9;351(24):2554-6.
9. Spence D. Candidiasis (vulvovaginal). Clin Evid. 2003 Dec;(10):2044-57.
10. French L, Horton J, Matousek M. Abnormal vaginal discharge: what does and does not work in treating underlying causes. J Fam Pract. 2004 Nov;53(11):890-4.
Dołączyła: 02 Kwi 2005 Posty: 917 Skąd: tego nie wie nikt ;)
Wysłany: 7 Maj 2005, 07:02
Dodam jeszcze jeden artykuł:
Kłopoty z drożdżycą
artykuł lek. med. Małgorzaty Lech
Upławy, świąd, pieczenie oraz bóle, nasilające się nocą, mogą świadczyć o drożdżycy narządów płciowych.
Inaczej chorobę tę nazywa się kandydozą lub pleśniawkami. U kobiet dotyczy ona najczęściej pochwy i sromu.
Jedną z dróg zakażenia tą chorobą są stosunki płciowe, nierzadko szerzy się ona również z jelita grubego.
Rozwojowi drożdżycy sprzyja wiele czynników, m.in. liczba drobnoustrojów chorobotwórczych (komórek grzyba), ich patogenność, tzn. zdolność do namnażania się, przylegania do nabłonka oraz skóry i wywoływania objawów chorobowych (przez wydzielane enzymy i toksyny).
Kobiety chorują na drożdżycę między 16. a 30. rokiem życia.
Podatność na zachorowanie zależy od odporności miejscowej i ogólnej. Na odporność miejscową wpływa m.in. naturalnie niskie pH (tzn. kwaśny odczyn) panujące w środowisku pochwy, ciągłe złuszczanie i odnowa nabłonka, wytwarzanie i wydalanie śluzu, obecność niechorobotwórczej flory bakteryjnej hamującej rozwój drożdżaków. Do upośledzenia odporności dochodzi pod wpływem otarć i urazów powodujących przerwanie ciągłości błon śluzowych i naskórka oraz brak higieny. Drożdżycy sprzyja noszenie bielizny z włókien syntetycznych, która powoduje przegrzanie i nadmierną wilgotność w okolicy narządów moczowo-płciowych, co z kolei ułatwia rozwój grzybów drożdżopochodnych. Naturalnym stanem zwiększającym ryzyko zachorowania jest miesiączka.
Przyczyną choroby może być stosowanie antybiotyków o szerokim zakresie działania, które niszczą nie tylko bakterie chorobotwórcze, ale i te, które utrzymują równowagę między drobnoustrojami fizjologicznie bytującymi w organizmie.
Na odporność ogólną wpływa wiele czynników, które m.in. decydują o podatności na infekcje i zdolność ich zwalczania. Dużą rolę odgrywa tu oddziaływanie komórek żernych, tzw. odporność humoralna i komórkowa, w której biorą udział limfocyty, immunoglobiny itp. Odporność ogólna może się zmieniać w sposób niekorzystny podczas zażywania środków immunosupresyjnych i kortykosterydów.
Z nie w pełni wyjaśnionych powodów wzrasta liczba zachorowań na drożdżycę u kobiet w ciąży i u stosujących doustną antykoncepcję. Kobiety w ciąży są niekiedy źródłem zakażenia dla urodzonych przez nie noworodków, u których stwierdza się wówczas pleśniawki jamy ustnej. Ponadto zakażenia są częstsze u osób mających cukrzycę, a wielokrotnie nawracająca kandydoza narządów moczowo - płciowych, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, powinna zawsze nasunąć lekarzowi podejrzenie cukrzycy. Częściej chorują ci, którzy mają niedoczynność tarczycy, nadnerczy i przytarczyc, niektóre nowotwory złośliwe (zwłaszcza z grupy białaczek), AIDS i niedokrwistość, zarówno niedożywieni, jak i otyli.
Przebieg choroby
U części kobiet zakażenie może przez długi czas nie wywoływać żadnych objawów chorobowych lub mogą one być tak łagodne, że nie skłaniają do wizyty u lekarza i podjęcia leczenia. Odczuwa się jedynie dyskretny świąd, zwłaszcza przed miesiączką. Dotyczy to 1/3 zainfekowanych kobiet. Nieświadomie stanowią one wówczas źródło zakażenia dla swojego partnera.
U niektórych schorzenie przebiega podostro, uporczywie i przewlekle, z okresami pogorszeń i poprawy. Niekiedy ma ostry przebieg, dając nasilone objawy.
Pełnoobjawowa drożdżyca zwykle rozwija się nagle i szybko. Towarzyszą jej ból, świąd i pieczenie, które często nasilają się po stosunku. Dolegliwości te dotyczą sromu, pochwy, a czasami także cewki moczowej i okolicy odbytu. Pojawiają się upławy: mogą być gęste serowate, wyglądem przypominające ścięte mleko, lub rzadkie i wodniste. Błony śluzowe pochwy i sromu są obrzęknięte i zaczerwienione, a na ścianach pochwy zwykle pojawiają się serowate naloty.
Zakażenie nierzadko przechodzi na skórę warg sromowych, ud, krocza, pachwin, przestrzeni międzypośladkowej. Ma tutaj zwykle charakter typowego wyprzenia, często z krostkowymi wykwitami satelitarnymi na obrzeżach.
Zmiany mogą występować i w innych miejscach, np. na błonie śluzowej jamy ustnej, przełyku i całego przewodu pokarmowego. Bardzo częste jest drożdżakowate zapalenie kątów ust, czyli tzw. zajady. Drożdżyca atakuje też fałdy międzypalcowe dłoni i stóp, okolice podsutkowe u kobiet i inne fałdy skórne. Może dotyczyć również wałów paznokciowych i samych paznokci. W ciężkich przypadkach załamania odporności przybiera postać drożdżycy układowej atakującej narządy wewnętrzne.
Konieczne badania
Aby stwierdzić drożdżycę narządów płciowych, powinno się zawsze przeprowadzić badania laboratoryjne. Jedną z najpewniejszych metod jest bezpośrednie badanie mikroskopowe patologicznej wydzieliny i wykonanie jej posiewu. W przypadku trudności stosuje się specjalistyczne testy umożliwiające określenie rodzaju grzybów.
Lekarz zawsze bierze pod uwagę możliwość nakładania się schorzeń, które dają podobne objawy. Należy wykluczyć zakażenia bakteryjne, rzęsistkowicę i inne, tzw. nierzeżączkowate zakażenia narządów moczowo-płciowych (tzn. wywołane przez inne drobnoustroje niż dwoinki rzeżączki), samą rzeżączkę, opryszczkę czy kłykciny kończyste. Upławy u kobiet mogą występować po środkach stosowanych do irygacji, dezodorantach, w pomenopauzalnym zapaleniu pochwy.
Bardzo pomocne jest wykonanie antymikogramu, czyli badania mikologicznego, które dostarczy informacji o wrażliwości danego grzyba na środki przeciwgrzybicze (podobnie jak w antybiogramach określających odporność bakterii na antybiotyki). Nie zawsze jednak można przeprowadzić to badanie, gdyż nie wszystkie laboratoria je wykonują. Poza tym niekiedy objawy i dolegliwości są tak nasilone, że błędem byłaby kilkudniowa zwłoka w podjęciu leczenia.
Jak leczyć?
W terapii choroby drożdżycy narządów płciowych ważne jest to, aby leczyć jednocześnie obydwoje partnerów. Bez względu na to, który z nich zachorował pierwszy, jakie było źródło zakażenia oraz dolegliwości.
W leczeniu miejscowym stosuje się tabletki dopochwowe, globulki, kremy, żele i tampony. W zależności od danego preparatu terapia trwa 3-14 dni. Niektóre leki wykorzystuje się jednorazowo w wysokiej dawce. Leki do leczenia miejscowego to m.in. Clotrimazol, Canesten, Gyno - Pevaryl, Daktarin, Gyno - Trosyd i wiele innych. Ogólne leczenie doustne może trwać od 1-14 dni. Ze stosowanych najczęściej leków należy wymienić: Fluconazol, Diflucan, Ketokonazol, Nizoral, Orungal.
Leczenie skojarzone (jednocześnie miejscowe i ogólne) zwykle zaleca się kobietom mającym częste nawroty choroby lub po niepowodzeniu terapii miejscowej lub ogólnej.
Nawroty choroby mogą być spowodowane niewrażliwością grzybów na dany preparat (aby to stwierdzić, niezbędne jest wykonanie antymikogramu). Leczenie może okazać się nieskuteczne także wtedy, gdy pacjentka nie przestrzega zaleceń lekarza, co niestety zdarza się często. Niepowodzenia terapii mogą wynikać z niekorzystnego oddziaływania czynników predysponujących do rozwoju kandydozy, na przykład nie wyregulowanej cukrzycy czy antykoncepcji doustnej. Leczenie utrudniają ciągłe nadkażenia, których źródłem są partnerzy seksualni. Dlatego też, aby pozbyć się tego uciążliwego schorzenia, należy wyeliminować niekorzystne czynniki i ściśle stosować się do zasad kuracji zaleconej przez lekarza.
Drożdżycę wywołują grzyby
Drożdżycę narządów płciowych wywołują grzyby drożdżopochodne, głównie Candida albicans, a także Candida tropicalis, Candida kefyr, Candida guilliermondii, Candida glabrata, Candida krusei i inne. Szczególnie łatwo namnażają się one na błonach śluzowych i na wilgotnej skórze (zwłaszcza w fałdach skórnych). Często można je wyhodować z wymazów z gardła, jamy ustnej, pochwy, jelita grubego, a także ze skóry osób nie mających żadnych dolegliwości.
Do niedawna uważano, że grzyby drożdżopochodne stanowią część naturalnej, fizjologicznej flory tych okolic i dopiero ich nadmierny rozwój powoduje wystąpienie schorzenia. Większość uczonych twierdzi, że obecność grzybów drożdżopochodnych zawsze świadczy o zakażeniu i wymaga leczenia.
Również zapalenie pochwy aż w 25% jest wywołane przez grzyby drożdżopochodne.
Mężczyźni też mogą być zakażeni
U mężczyzn drożdżyca narządów płciowych dotyczy żołędzi i napletka, cewki moczowej, a czasem okolicy odbytu. Towarzyszy jej zwykle uczucie świądu i pieczenia (umiejscowione na żołędzi i pod napletkiem) oraz nierzadko tkliwość zmienionych zapalnie narządów i ból przy oddawaniu moczu.
Objawy są tu podobne jak u kobiet. Obserwuje się zaczerwienienie, obrzęk i naloty na żołędzi i napletku. Zmiany mogą przejść na otaczającą skórę. U mężczyzn drożdżyca powoduje częściej dolegliwości zmuszające chorego do wizyty u lekarza.
Doustnie podaje się takie same preparaty jak kobietom, a miejscowo tylko te, które mają postać kremów lub maści.
I jeszcze coś ciekawego, co mnie szczerze powiedziawszy bardzo zaskoczyło...
Candida albicans jest niepozornym organizmem bakteryjno-drożdżowym z pogranicza świata roślinnego, zamieszkującym dolną część przewodu pokarmowego od momentu naszego przyjścia na ten świat. Spełnia ona ważną rolę trawienną, pomagając w procesie rozkładu cukru przez organizm. Jej drugie oblicze jako niszczyciela naszego systemu immunologicznego w przypadku jej przerostu, poznajemy ostatnimi laty, chociaż pierwsze przypadki były opisane już przez ojca przysięgi lekarskiej - Hipokratesa. Candida jest obecna praktycznie wszędzie w środowisku i dopóki nasz organizm posiada normalne funkcje obronne jest dla nas niegroźna.
Ten prosty organizm ma możliwość adaptacji do zmieniających się warunków oraz zmiany swej formy z bakteryjnej w grzybiczą i odwrotnie. Na tym właśnie polega trudność walki z candida. Jeśli organizm jest zaatakowany przez bakterie, zostają one "połknięte" przez białe ciałka krwi zwane makrofagami, działającymi jak odkurzacz, który wsysa niepożądanych najeźdźców. W przypadku drożdżaków w jakiś czas po wchłonięciu przez makrofaga zmienia on swoją formę z zaokrąglonej w wydłużoną, tzw. fimamentową czyli grzybiczą, powodując rozerwanie scianek "odkurzacza" i jego destrukcję. Jeśli dzieje się to w organizmie posiadającym zdrowy szpik kostny, do walki włączają się inne białe krwinki, zwane neutrofilami, które ostatecznie niszczą drożdżaka. Gorzej wygląda sprawa u pacjentów z osłabionym systemem obronnym, ze zniszczonym szpikiem kostnym, który nie wytwarza neutrofili. Może się u nich rozwinąc candida systemowa, co ma często miejsce u pacjentów po chemoterapii.
Naukowcy stwierdzili 2 równolegle ścieżki genetyczne, umożliwiające candidzie zmianę w formę grzybiczą, jednak zablokowanie tylko jednej z nich nie powoduje zahamowania filmamentacji, muszą być zablokowane obydwa kanały, by grzyby stały się niegroźne dla makrofagów. Badania trwają.
okazalo sie ,ze mam grzybice pochwy i sromu. Czy powinnam calkowicie przerwac wspołzycie czy wystarczy odbywac stosunek z prezerwatywa aby nie zarazic partnera??
jeśli niedługo przed objawami współżyliście bez prezerwatywy to partner też powinien się leczyć
rozumiem że dostałaś globulki dopochwowe... jeśli tak, to w polsce jest zasada, że nie współżyje się przy ich stosowaniu wogóle (w Stanach nawet to zalecają... i bądź tu mądry i pisz wiersze)
_________________ Women don't make fools of men - most of them are the do-it-yourself types.
Pomogła: 7 razy Wiek: 28 Dołączyła: 31 Mar 2005 Posty: 2967 Skąd: Bywater
Wysłany: 1 Czerwiec 2005, 16:15
Kandydozę rozpoznaje się jako "patron recognition" i na podstawie wywiadu i wyglądu jest pewne co to jest.
Candide rozpoznaje się po:
-swądzie
-nieśmierdzących opławach
-białych lub żółtych opławach któe wyglądają jak twarożek
-podrażnionym sromie i odbycie.
W wielu przypadkach już po rozmowie lekarz jest w stanie na 99% stwierdzić co ci tam buszuje.
Jak chcecie więcej na ten temat co rozpoznać po czym, to dajcie znać:D
_________________ There's only one true Kikker! Let's Kikker!
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Mapa Google
Kalendarz
Zaloguj
Album
u nas robi się tylko czystość pochwy bez antymikogramu czy czegoś w tym stylu...
