Psyche & Soma

landrynka1732

o Lilka zamieściłaś mój ulubiony wiersz Mickiewicza "Niepewność"

pamiętam go jeszcze z 1 klasy gimnazjum to było ponad 6 lat temu dlatego tak mi zapadł w pamięć

Ramzes

Żyjąc w samotności
W labiryncie uczuć niewyeksponowanych
Gubie sie w nicosci i nie potrafie odnaleźć drogi...

Patrze na zachód
Horyzont sie oddala i nastaje ciemnosc
Czy ja jeszcze jestem czy już mnie nie ma?
Pogłębiony w rozterkach
Wiecznie zamyślony

.................................................Ramzes

Co za różnica czy zyje czy nie
Jak nikomu na mnie nie zależy :cry:

em

Ramzes bo się przejdę do Ciebie i kopnę tak z całej siły w 4ry litery... :> Masz szczęście, że gg padło, bo znowu miałbyś ze mną do czynienia... btw ładny wiersz

Ramzes

Bez Ciebie jestem nikim...

Bratnia dusza
Zlepiła spękane serce moje
W zwoju myśli niewypowiedzianych
Kłębiacych się w mej głowie.

Dziekuje Dzietka :*

imbir

A ja, choc nie przepadam za Broniewskim, b. lubie ten wiersz, uwazam go za jeden z najpiekniejszych o milosci. Moj ojciec go przepieknie recytuje, mozna sie poplakac

Przypływ

W morze spienione, w szumiące morze
gwiazdy spadały i nikły.
Oto ci serce dzisiaj otworzę -
To przypływ, miła, to przypływ!

Nocy tej księżyc poszedł na przełaj
przez srebrne wody Śródziemne,
fala do brzegu szła i ginęła,
jak giną słowa daremne,

fala ginęła, fala wracała,
jak miłość, której nie trzeba,
i obojętna gwiazda spadała
z obojętnego nieba.

Miłość konała, jak na gruźlicę
konają piękni i młodzi,
i w konającej patrzałem lice
z rozpaczą, że już odchodzi.

Mówiłem sercu: "Milcz o miłości,
serce uparte i dumne" -
a miłość rosła we mnie jak kościół,
dokąd wniesiono juz trumnę.

Słowa miłości, słowa rozpaczy
zdławiła noc głuchoniema.
Kochać - to znaczy: dotknąć, zobaczyć,
a ciebie nie ma... nie ma...

Nocy tej przypływ bił o wybrzeże
zagniewanymi falami.
Byliśmy prości, byliśmy szczerzy,
byliśmy smutni i sami.

I słów nie było. I niepojęta
tkliwość złączyła nam dłonie...
Ja nie pamiętam, nie chcę pamiętać,
że miłość była w agonii!

Ach! ona świeci blaskiem wspaniałym
w gwiazd spadającym hymnie!
Gwiazdy - to mało, morze - to mało,
jeżeli miłość jest przy mnie,

bo wtedy mogę ująć w ramiona
świat od miłości mej szerszy
falą wezbraną, falą szaloną
nie napisanych wierszy...

Miła, ja płaczę... Gwiezdny alkohol
ma posmak cierpki i przykry.
Fala powraca szemrząc ci: "Kocham".
To przypływ, miła, to przypływ.

SunFlower

Ramzes

Do snu....

(wymyślony jako sms dla ..... a ze karta sie skończyła

)

Kiedy noc nadchodzi
i zamykasz oczka,
przyśni Ci sie coś miłego
jak pluszowa foczka,
albo rycerz co na koniu
ratuje dziewice
co zamknięta w wielkiej wieży
krasi łzami lice...
Ale w przerwach między snami
pomyśl czasem o mnie..
bo ja trudze sie nad tymi
słowami niezłomnie

dobrej nocy życze Tobie
duszyczko ma luba,
może kiedys mnie odnajdziesz...
to ja Twoja zguba.

bonnie_blue

Ramzes. Jaki z Ciebie dobry poeta. Super wiersze

P.S. Z kawalka Twojego wiersza zrobilam sobie opis na gg. Mam nadzieje, ze sie nie obrazisz

Ramzes

milusza

Staff ,,Deszcz jesienny"- bardzo lubię ten wiersz

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...