Matczyna parafraza 1. Listu do Koryntian, rozdz. 13
Mervin Seashore
Gdybym mówiła językiem wychowawców i psychiatrów, a miłości bym nie miała, stałabym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miała dar planowanie przyszłości mojego dziecka i znała wszystkie tajemnice dziecięcego umysłu, i posiadła wszelką wiedzę o nastolatkach i wszelką wiarę w swoje dzieci, tak iżbym góry przenosiła, a miłości bym nie miała, byłabym niczym.
I gdybym rozdała całą swoją majętność, by je wykarmić, a ciało wystawiła na ciężką harówkę w domu, lecz miłości bym nie miała, byłabym niczym.
Miłość cierpliwa jest dla niegrzecznych dzieci, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, kiedy dziecko chce przenieść się do babci, bo 'ona jest fajna'.
Miłość nie szuka poklasku u nastolatka w przekonaniu, że wszystko wie lepiej.
Miłość zachowuje dobre maniery w domu - nie szuka swego ani nie ma kompleksu męczennika, nie daje się łatwo sprowokować zwykłym dziecięcym postępowaniem.
Miłość nie pamięta wczorajszego zła, nie myśli źle - wątpliwości rozstrzyga na korzyść dziecka.
Miłość nie lekceważy grzechu w życiu dziecka (ani we własnym), ale weseli się, kiedy odnajduje ono prawdę.
Miłość nie ustaje; nie jest jak wygodne warunki, które się skończą, albo jak całkowite porozumienie między rodzicami a dziećmi, które zaniknie, lub jak dobre wychowanie, o którym się zapomni.
Kiedy byliśmy dziećmi, mówiliśmy, postępowaliśmy i myśleliśmy jak dzieci. Teraz, gdy staliśmy się rodzicami, musimy postępować dojrzale.
Tak więc trwają te trzy - wiara, nadzieja i miłość - i są potrzebne w domu: wiara w Jezusa Chrystusa, wieczysta nadzieja na przyszłość dziecka i miłość Boża, którą promieniują nasze serca. Z nich zaś największa jest miłość.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Mapa Google
Kalendarz
Zaloguj
Album
