słuchajcie dziweczyny, chlamydia to teraz dla mnie gorący temat z wielu powodów, jeli któraz z was jest w podobnej sytuacji jak ja (nawroty zapaleń pęcherza po stosunku) lub miewa częste chorobi zapalne ukł rozrodczego to CZYTAJCIE TEN ARTYKUŁ
i idźcie na wymaz z szyjki macicy na przeciwciała chlamydii oraz wyślijcie swojego partnera na posiew nasienia lub wymaz z cewki moczowej w kierunku chlamydii!
To poważna i często niewykrywana chorobą która prowadzi również do BEZPŁODNOŚCI, ZAPALENIA CEWKI MOCZOWEJ, ZAPALENIA STAWÓW I SPOJÓWEK, które ciężko sie leczy
Zakażenia chlamydiowe w położnictwie i ginekologii
Chlamydia trachomatis jest patogenem wywołującym wiele schorzeń w obrębie narządów płciowych człowieka, przy czym zachorowalność w znacznie większym stopniu dotyczy kobiet. Zakażenia chlamydiowe występują powszechnie na całym świecie, a w Europie i Ameryce Północnej jest to najczęstsza choroba bakteryjna przenoszona drogą płciową. Zakażenie ma zazwyczaj postać skapoobjawową i często długi przebieg.
CHLAMYDIA TRACHOMATIS
Drobnoustrój ten jest częstą przyczyną powstawania stanów zapalnych w ginekologii.
CECHY KLINICZNE
Objawy wstępne są zwykle łagodne. Obecne mogą być upławy, o charakterze od wodnistego do ropnego, co uzależnione jest od stopnia reakcji organizmu na chorobę. W ciężkich postaciach dochodzi do powstania stanu zapalnego szyjki macicy, który wyglądem przypomina zainfekowaną nadżerkę. Postacie lżejsze charakteryzują się powstawaniem punktowatych, zmienionych zapalnie wybroczyn z mikrorop-niakami. Niekiedy zmiany chorobowe dotyczą również pochwy. Rzadko pierwszym objawem infekcji jest zapalenie przydatków. Chlamydia jest istotnym czynnikiem chorobotwórczym, który musi być wzięty pod uwagę w diagnostyce przewlekłych zapaleń miednicy mniejszej. Formujący się w zatoce Douglasa galaretowaty wysięk prowadzi do wytworzenia zrostów okołojajowodowych oraz zamknięcia jajowodów. Proces ten jest istotną przyczyną niepłodności. Podczas porodu drogami natury często dochodzi do zapalenia spojówek u noworodków.
Inną znaną patologią o etiologii chlamydiowej jest Zespół Reitera łączący w sobie zapalenie cewki moczowej, stawów oraz spojówek. Jego powstanie związane jest z podobieństwem antygenowym pomiędzy antygenami chlamydii a antygenami układu HLA. Rozprzestrzenianie się infekcji doprowadzić może do powstania zapalenia okołowątrobowego, z tak zwanymi "zrostami strunowymi" biegnącymi do otrzewnej ściennej. Stanowi temu towarzyszą ostre bóle odczuwane w górnym prawym kwadrancia brzucha, co wymaga diagnostyki różnicowej i nieraz jest mylone z zapaleniem pęcherzyka żółciowego lub trzustki. Niektórzy badacze wskazywali na chlamydię, jako na jeden z czynników etiologicznych powstawania raka szyjki macicy.
DIAGNOSTYKA
Patogen ten jest widoczny pod mikroskopem. Odnajdywany jest wewnątrz komórek organizmu. Barwienie preparatu techniką immunofluorescencyjną potwierdza rozpoznanie. Chlamydia ulega podziałowi komórkowemu tak, jak to jest u bakterii, natomiast, podobnie jak u wirusów proces ten może zachodzić tylko wewnątrz komórki gospodarza. Organizm ten posiada zarówno DNA jak i RNA.
LECZENIE
Tetracyklina 500 mg co 6 godz przez 2 tygodnie U pacjentek ciężarnych, z powodu niebezpieczeństwa uszkodzenia wątroby płodu tetracykliną, preferowana jest terapia erytromycyną.
Ze względu na występujące w zewnętrznej warstwie ściany komórkowej białko wyodrębniono 18 serotypów Chlamydia trachomatis. Serotypy A-C wywołują jaglice prowadzącą do ślepoty, serotypy D-K wywołują zakażenia narządów płciowych oraz wtrętowe zapalenia spojówek u noworodków i dorosłych, a serotypy L1-L3 wywołują ziarniniaka wenerycznego (Lymphogranuloma Venereum -LGV). Istnieje zmienność geograficzna występowania serotypów D-K, nie stwierdzono natomiast różnic w obrazie klinicznym zakażeń kobiecych narządów płciowych spowodowanych różnymi serotypami.
IMMUNOLOGIA
Infekcje Chlamydia trachomatis w obrębie narządów płciowych często nawracają, co mogłoby dowodzić, że pierwotne zakażenie nie stymuluje mechanizmu obrony immunologicznej. Istnieją jednak dowody na powstawanie zarówno komórkowej, jak i humoralnej odpowiedzi na zakażenie. Obniżający się u starszych pacjentów odsetek infekcji chlamydiowych w obrębie narządów płciowych nie może być wynikiem tylko mniejszej aktywności płciowej. Obserwowane u niektórych pacjentek w surowicy krwi wysokie miana przeciwciał IgG przeciwko Chlamydia trachomatis chronią je przed zapaleniem przydatków w następstwie np. aborcji. Zaobserwowano, że przy obecności specyficznych przeciwciał IgA wydalanie chlamydii w wydzielinie szyjki macicy również się zmniejsza. Miejscowe swoiste przeciwciała neutralizujące nie utrzymują się po ustąpieniu infekcji, co więcej -wydają się być nieaktywne w zwalczaniu rozwiniętego zakażenia, prawdopodobnie z powodu wewnątrzkomórkowej lokalizacji bakterii. Wydaje się, że w zwalczaniu rozwiniętej infekcji podstawowe znaczenie ma odporność komórkowa związana z wytwarzaniem interferonu IFN-gamma1.
Proces zapalny nie jest spowodowany namnażaniem się bakterii, ale raczej indukowaną przez gospodarza opóźnioną reakcją nadwrażliwości, a przewlekła infekcja bądź nawracające jej epizody wydają się mieć szczególne znaczenie w patogenezie. Pierwsze zakażenie górnego odcinka dróg rodnych, badane na modelu zwierzęcym, charakteryzuje samoograniczający się przebieg z obecnością krwinek białych z jądrami płatowatymi, typowymi dla reakcji zapalnej. Jednak ponowne wszczepienie chlamydii do jajowodów prowadzi do tworzenia zrostów, bliznowacenia jajowodów, zamknięcia ujścia brzusznego z obecnością komórek jednojądrowych typowych dla reakcji zapalnej przy infekcji nawrotowej. Istotne znaczenie w patogenezie tych zmian ma specyficzne białko, prawdopodobnie jedno z chlamydiowych białek wstrząsu cieplnego (heat shock protein - hsp), którego produkcja jest stymulowana przez IFN-gamma wytwarzany przez aktywowane limfocyty pomocnicze T CD4+. U pacjentek z ciążą ektopową stwierdzono częstsze występowanie przeciwciał przeciwko chlamydiowemu antygenowi hsp 60 w porównaniu z płodnymi pacjentkami, u których wykonywano podwiązanie jajowodów. Istnieje ponadto związek pomiędzy - stwierdzonym laparoskopowo - występowaniem stanu zapalnego w miednicy mniejszej a odpowiedzią proliferacyjną limfocytów na hsp 60. To, czy odpowiedź skierowana specyficznie przeciwko hsp60 bądź odpowiedź niespecyficzna w przypadku przewlekłych lub nawrotowych zakażeń chlamydiowych jest kluczowym elementem w ich immunopatologii - nadal wymaga wyjaśnienia. Istotne znaczenie może mieć również aktywacja gamma-interferonu przez komórki układu immunologicznego oraz prozapalne cytokiny.
Możliwość przetrwania chlamydii w nierozmnażającej się formie, niewykrywalnej w testach ze znakowanymi przeciwciałami wykazano w wielu hodowlach komórkowych in vitro oraz na modelach zwierzęcych. W ostatnich badaniach wykazano obecność DNA oraz antygenów Chlamydia trachomatis w wycinkach jajowodów pochodzących od niektórych pacjentek z grupy diagnozowanej z powodu niepłodności pozapalnej pochodzenia jajowodowego
2. Chlamydiowe DNA stwierdzono w warstwie podśluzówkowej jajowodów, co jest lokalizacją analogiczną jak w przypadku ostatnio potwierdzonej obecności DNA w błonie maziowej u pacjentów z odczynowym zapaleniem stawów. Dodatkowo, we wstępnych doniesieniach, u pacjentek z ciążą pozamaciczną w wycinkach z jajowodów stwierdzono obecność DNA Chlamydia trachomatis w 40% przypadków oraz brak jego występowania w wycinkach pobranych od płodnych pacjentek z grupy kontrolnej. Te dane mogą potwierdzać teorię, że proces bliznowacenia jajowodów związany jest z obecnością drobnoustrojów Chlamydia trachomatis (prawdopodobnie w nieaktywnej formie), która stymuluje rozwój przewlekłego procesu zapalnego).
METODY WYKRYWANIA CHLAMYDIA TRACHOMATIS
Infekcje wywołane przez Chlamydia trachomatis nie dają charakterystycznego obrazu klinicznego, często są infekcje bezobjawowe. Zasady diagnostyki infekcji chlamydiowych są podobne jak w innych zakażeniach bakteryjnych i obejmują:
1) uwidocznienie obecności drobnoustroju w materiale klinicznym za pomocą barwienia,
2) hodowlę bezpośrednią,
3) wykrywanie specyficznych antygenów oraz chlamydiowego DNA,
4) testy serologiczne wykazujące zwiększające się miano przeciwciał w surowicy w ostrej fazie w porównaniu z okresem rekonwalescencji.
Bezpośrednie uwidocznienie obecności bakterii po zabarwieniu metodą Giemsy było podstawową techniką diagnostyczną, jednak z powodu niewielkiej czułości nie jest już stosowane w ocenie próbek klinicznych. W 1965 roku wprowadzono metodę hodowli na napromieniowanych komórkach McCoya, ulepszoną później poprzez znakowanie komórek cykloheksymidem. Techniki hodowli wymagają dobrej jakości bioptatów błony śluzowej kanału szyjki macicy i cewki moczowej, niskiej temperatury w czasie ich transportu do laboratorium; technika jest pracochłonna i nie daje się zmechanizować. Czułość hodowli określana jest na 55-85% w przypadkach zakażeń szyjki macicy u kobiet, natomiast w zakażeniach cewki moczowej u mężczyzn jest niższa. Różne techniki hodowli są metodą nadal stosowaną w ośrodkach badawczych, mimo to jednak w rutynowych badaniach klinicznych generalnie zastępuje się je podobnie lub nawet bardziej czułymi testami identyfikacji antygenów.
W latach osiemdziesiątych stały się dostępne dwa typy testów identyfikujących antygeny Chlamydia trachomatis. W teście immunofluorescencji bezpośredniej (DFA - Direct Immunofluorescent-Antibody) stosuje się monoklonalne przeciwciała znakowane fluoresceiną, skierowane przeciwko białkom komórkowym, które pozwalają bezpośrednio wykazać obecność ciałek elementarnych w rozmazach pobranych z narządów płciowych lub gałki ocznej. Testy te są względnie swoiste, ale wymagają dużego doświadczenia mikroskopowego i jeśli konieczne jest opracowanie próbek do oceny ilościowej, to cały proces staje się pracochłonny. Z uwagi na to testy te nie nadają się do oceny dużej liczby próbek i znajdują zastosowanie w ocenie grupy wysokiego ryzyka. Testy immunoenzymatyczne (EIA) są oparte na przeciwciałach skierowanych przeciwko powierzchniowym lipopolisacharydom i mogą zostać zautomatyzowane oraz nadają się do badań w dużych seriach. Są one powszechnie stosowane w badaniach próbek klinicznych. Swoistość testów EIA jest wysoka. Czułość testów DFA i EIA nie jest wyższa niż 70% dla próbek z szyjki macicy i prawdopodobnie niższa dla preparatów z cewki moczowej mężczyzn i moczu. Testy identyfikacji antygenów wymagają co najmniej 105 drobnoustrojów, aby wykazać wynik dodatni, tak więc ich przydatność jest mniejsza w rozpoznawaniu infekcji bezobjawowej, w przypadku której występuje mniejsza liczba drobnoustrojów.
Ostatnio pojawiły się na rynku testy reakcji łańcucha polimerazy (PCR - Polymerase Chain Reaction) oraz test reakcji łańcucha ligazy (LCR -Lygase Chain Reaction). Testy te wzmacniają wybraną sekwencję DNA w plazmidzie C. trachomatis; następnym etapem jest identyfikacja produktów DNA. Czułość przewyższa 90%, a testy te wykrywają o 20% więcej infekcji niż metoda hodowli lub EIA. W niektórych próbkach za większość przypadków fałszywie ujemnych odpowiedzialna jest obecność inhibitorów reakcji. Testy PCR lub LCR, którymi badano poranne próbki moczu pacjentek ze szpitali rejonowych oraz klinik wenerologicznych, wykazały podobną lub większą czułość w rozpoznawaniu zakażenia chlamydiowego dolnego odcinka narządu rodnego w porównaniu z materiałem biopsyjnym pobranym z kanału szyjki macicy3, 4. To odkrycie stworzyło praktyczną możliwość wykonywania badań przesiewowych u kobiet pod kątem zakażeń chlamydiowych. Testy EIA, wykorzystywane do badania próbek pobranych z tamponów pochwowych, wykazały względnie niską czułość w stosunku do infekcji chlamydiowych.
EPIDEMIOLOGIA
Istnieje niewiele badań populacyjnych dotyczących zakażeń C. trachomatis, a większość danych o częstości występowania dotyczy wybranych grup pacjentek, które były badane ginekologicznie (we wzierniku). W większości badań zakażenie dotyczyło młodych kobiet aktywnych seksualnie, z częstością zakażeń zmniejszającą się po 25 roku życia. Szczyt infekcji u kobiet w Wielkiej Brytanii, zgłaszających się do oddziałów ginekologiczno-urologicznych, dotyczy okresu pomiędzy 20 a 24 rokiem życia (ryc. 2), chociaż badania w USA i Szwecji wskazują na największą częstość zakażeń wśród młodzieży. Częstość infekcji chlamydiowych u kobiet zgłaszających się do oddziałów ginekołogiczno-urologicznych w Wielkiej Brytanii wynosiła 11-30% oraz ok. 12% w grupie pacjentek, u których wykonano zabieg przerwania ciąży. Niższy odsetek, 3-6%, stwierdzono wśród pacjentek poradni planowania rodziny, poradni prenatalnych oraz poradni K, choć w grupie nastolatek zgłaszających się do tych instytucji odsetek ten był wyższy. Odsetek izolacji przekraczający 45% stwierdzono u partnerek mężczyzn, u których występowało nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej. W przeciwieństwie do rzeżączki infekcje chlamydiowe są szeroko rozpowszechnione w różnych strefach geograficznych, różnych grupach etnicznych i społecznych.
Ryc. 2. Liczba nowych zakażeń Chlamydia trachomatis stwierdzona w oddziałach ginekologiczna-urologicznych u mężczyzn i kobiet w różnych grupach wiekowych.
Częstość występowania w surowicy przeciwciał przeciwko C. trachomatis zwiększa się wraz z wiekiem od rozpoczęcia aktywności seksualnej do 30, roku życia, kiedy utrzymuje się na poziomie 25% w populacji. Zaobserwowano, że u kobiet bez objawów klinicznych z dodatnim wynikiem hodowli nie zawsze występuje dodatnia odpowiedź serologiczna. Może być to wyznacznikiem bardzo świeżej infekcji, ale sugeruje również, że badania serologiczne zaniżają ocenę częstości występowania infekcji w populacji. Niezależnymi czynnikami ryzyka seropozytywności są: wiek rozpoczęcia współżycia, liczba partnerów seksualnych, stany zapalne w miednicy mniejszej, poronienia zabiegowe5. W wielu badaniach wykazano, że zakażenia chlamydiowe są częściej stwierdzane u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne w stosunku do nie stosujących
tych środków, a rzadziej u kobiet stosujących barierowe metody antykoncepcji6. Interesujące jest, że wybór metody antykoncepcji nie jest niezależnym czynnikiem ryzyka seropozytywności. Ziarniniak weneryczny występuje rzadko w Europie i Ameryce Północnej.
OBJAWY KLINICZNE
Objawy kliniczne infekcji narządów płciowych C. trachomatis są zbliżone do zakażenia N. gonorrhoeae. W obrębie narządu rodnego najczęściej objęte są infekcją nabłonek walcowaty kanału szyjki macicy, cewki moczowej i odbytnicy oraz błona śluzowa jamy macicy, jajowodu i otrzewna. Objawy uogólnione występują rzadko, a ich patogeneza jest trudna do wyjaśnienia.
Przynajmniej jedna trzecia kobiet zakażonych C. trachomatis uskarża się na upławy, które są przypisywane dodatkowym zakażeniom innymi patogenami. Objawy, które zwiększają podejrzenie zakażenia chlamydiowego i są obecne w jednej trzeciej przypadków, to: ropna wydzielina z szyjki macicy oraz skłonność do krwawienia z szyjki macicy. U wielu kobiet, u których izoluje się chlamydie z szyjki macicy, przebieg jest bezobjawowy bez odchyleń od normy przy badaniu.
U ponad 50% kobiet z zakażeniem chlamydiowym szyjki macicy występuje współistniejące zakażenie cewki moczowej, a cewka jest jedynym miejscem infekcji u prawie 20% zakażonych kobiet. Infekcja chlamydiowa cewki moczowej u kobiet może powodować miejscowe zapalenie, czego dowodem jest leukocytoza w wydzielinie z cewki. Sugeruje się, że może to być przyczyną zespołu cewkowego (bolesne i częste oddawanie moczu, ropomocz, ale bez bakteriomoczu). Jednakże u kobiet zgłaszających się do klinik wenerologicznych nie stwierdzono związku pomiędzy bolesnym i częstym oddawaniem moczu a zakażeniem chlamydiowym cewki moczowej7. W niektórych ośrodkach klinicznych w celu lepszej diagnostyki infekcji pobiera się materiał jednocześnie z szyjki macicy i cewki moczowej.
OSTRE ZAPALENIE PRZYDATKÓW
Ostre zapalenie przydatków jest najczęstszym poważnym powikłaniem chorób bakteryjnych przenoszonych drogą płciową i jest wywołane na drodze wstępującej z pochwy i szyjki macicy do jamy macicy, jajowodów i otaczających tkanek. Czynniki determinujące proces wstępowania zakażenia do wyższych pięter dróg rodnych nie są znane, ale wydaje się, że występują u 20% kobiet z zakażeniem chlamydiowym szyjki macicy. Procedury zabiegowe w obrębie szyjki macicy, takie jak zabieg przerwania ciąży i zakładanie wkładki wewnątrzmacicznej przy istniejącej infekcji szyjki, zwiększają częstość zakażeń przydatków, podczas gdy antykoncepcja doustna ma działanie ochronne przed ostrym zapaleniem przydatków wywołanym przez chlamydie. U 50% kobiet z ropną wydzieliną z szyjki macicy z powodu zakażenia chlamydiowego, ale bez objawów ostrego zapalenia przydatków występują histologiczne dowody zakażenia w obrębie endometrium bądź stwierdza się obecność C. trachomatis w wyskrobinach z endometrium. Analogiczne objawy występują u prawie wszystkich kobiet z zapaleniem jajowodów wywołanym przez chlamydie. Zapalenie błony śluzowej jamy macicy jest prawdopodobnie przyczyną krwotocznych miesiączek i nieprawidłowych krwawień z dróg rodnych występujących u niektórych kobiet zakażonych C. trachomatis.
Szczyt występowania ostrego zapalenia przydatków przypada na przedział pomiędzy 15. a 24. rokiem życia i zależy od występowania C. trachomatis w danej populacji. C. trachomatis izolowano z górnego odcinka dróg rodnych w przypadkach zarówno ostrego, jak i przewlekłego zapalenia przydatków i jest to najczęstszy w Europie patogen związany z zapaleniem przydatków. W ostatnim badaniu w Wielkiej Brytanii wykryto C. trachomatis w obrębie dróg rodnych u 38, 5% kobiet z zapaleniem jajowodów, a u dalszych 14, 5% wykazano cechy serologiczne ostrej infekcji w badaniach podwójnych próbek surowic krwi8. To oraz inne badania dowodzą, że C. trachomatis jest przyczyną przynajmniej 60% przypadków ostrego zapalenia przydatków w Europie. Wiele drobnoustrojów łączono z zakażeniem w obrębie miednicy mniejszej i sugerowano, że C. trachomatis może powodować pierwotne uszkodzenie błony śluzowej, umożliwiające innym drobnoustrojom dalszą inwazję.
Objawy u pacjentek z ostrym zapaleniem przydatków wywołanym przez chlamydie nie są ciężkie, często są to stany podostre z objawami trwającymi ponad 3 dni. Poprzedzająca infekcja szyjki macicy może trwać wiele miesięcy przed wystąpieniem dolegliwości bólowych w dole brzucha lub miednicy mniejszej i może przeminąć niezauważenie lub wywołać jedynie przemijające i łagodne objawy. Rozpoznanie ostrego zapalenia przydatków często oparte jest na kryteriach klinicznych; badania szpitalne z wykorzystaniem laparoskopii ujawniły ostre zapalenie przydatków jedynie w 65-85% przypadków z klinicznym rozpoznaniem tego schorzenia na podstawie takich objawów, jak ostry ból brzucha, ból przy poruszaniu szyjką macicy, tkliwość przydatków, gorączka, leukocytoza, przyspieszony odczyn opadania krwinek. U niektórych pacjentek z bólem w miednicy mniejszej oraz izolacją C. trachomatis z jajowodów, jeśli nie ma jawnych cech zapalenia przydatków lub cech stanu zapalnego miednicy mniejszej w laparoskopii8, 9, proponuje się rozpoznanie ostrego zapalenia błony śluzowej jajowodów. Niektóre duże badania donoszą, że w przypadkach objawowych, ale przy braku laparoskopowych cech zapalenia przydatków, płodność nie jest zaburzona10.
CZYNNIK JAJOWODOWY NIEPŁODNOŚCI
Od ponad wieku znany jest wyraźny związek pomiędzy infekcjami przenoszonymi drogą płciową, ostrym zapaleniem przydatków a niepłodnością pochodzenia jajowodowego. Największe badanie kohortowe wpływu zapalenia przydatków na niepłodność przeprowadzono w szwedzkim mieście Lund10. Badaniem objęto ponad 2500 kobiet w wieku poniżej 35 lat, u których rozpoznano laparoskopowo ostre zapalenie przydatków. W opublikowanych wynikach u 79 z 852 kobiet (8, 7%) wystąpiła niepłodność pochodzenia jajowodowego po jednym epizodzie ostrego zapalenia przydatków. Wstępne dane, dotyczące podgrupy z chlamydiowym zapaleniem przydatków, wykazały podobny odsetek niepłodności jajowodowej: 14 z 233 kobiet (6, 0%). Odsetek przypadków niepłodności podwajał się po każdym kolejnym epizodzie zapalenia przydatków. Czynniki ryzyka rozwoju niepłodności pochodzenia jajowodowego to wiek, w jakim wystąpiło zapalenie przydatków, ostrość stanu zapalnego w obrębie jajowodów i miednicy, czas rozpoczęcia leczenia oraz liczba epizodów ostrego zapalenia przydatków w wywiadzie. W wielu badaniach wykazano związek pomiędzy niepłodnością pochodzenia jajowodowego oraz serologicznymi wykładnikami przebytego zakażenia chlamydiowego11. Jednak mimo rozpoznania laparoskopowego większość kobiet nie zgłaszała objawów wskazujących na zakażenie górnego odcinka narządu rodnego i stan ten określano mianem "niemego" ostrego zapalenia przydatków.
CIĄŻA EKTOPOWA
Nieprawidłowości w obrębie jajowodów powstające w następstwie objawowego bądź "niemego" ostrego zapalenia przydatków obejmują spłaszczenie fałdów błony śluzowej i zwyrodnienie komórek wydzielniczych nabłonka. Zmiany takie mogą zwiększać ryzyko wystąpienia ciąży ektopowej. U kobiet z przebytym zakażeniem chlamydiowym ryzyko rozwoju ciąży ektopowej wzrasta dwukrotnie, jednocześnie u ponad 50% pacjentek z ciążą ektopową występują przeciwciała przeciwchlamydiowe12. W odległej obserwacji grupy pacjentek z Lund u 11 z 233 kobiet (4, 7%) z potwierdzonym laparoskopowo ostrym zapaleniem przydatków związanym z infekcją chlamydiową, stwierdzono rozwój ciąży ektopowej. Podobny odsetek ciąż ektopowych stwierdzono w grupie pacjentek zachodzących w ciążę po przebytym ostrym zapaleniu przydatków bez cech związku z zakażeniem chlamydiowym10. Odsetek ciąż ektopowych podwaja się po każdym kolejnym epizodzie zapalenia jajowodów. Liczba przypadków ciąży ektopowej w populacji przypisywana infekcji chlamydiowej jest oceniana na 1/3-1/2 przypadków. W regionie Uppsala w Szwecji obserwuje się zmniejszenie liczby przypadków ciąż ektopowych; osiągnięto tam, po wprowadzeniu w ostatniej dekadzie programu badań przesiewowych w kierunku chlamydii, wyraźne zmniejszenie liczby infekcji u młodych kobiet.
WPŁYW NA PRZEBIEG CIĄŻY
Badania donoszą, że u 2 do 37% ciężarnych pacjentek stwierdzano zakażenie szyjki macicy C. trachomatis. W Wielkiej Brytanii dane szacunkowe określały tę liczbę na poniżej 5%. Generalnie czynnikami ryzyka zakażenia w ciąży są kolejno: wiek poniżej 25 roku życia, stan wolny, liczni partnerzy seksualni w ostatnim roku. Wpływ zakażenia szyjki macicy na przebieg ciąży pozostaje nie wyjaśniony. Badania wskazujące na związek pomiędzy infekcją C. trachomatis a niepomyślnym przebiegiem ciąży nie biorą pod uwagę możliwości zakażenia innymi drobnoustrojami ani nie rozważają znaczenia czynników społecznych. Prowadzono badania porównujące ciężarne z zakażeniami chlamydiowymi szyjki macicy z grupą kontrolną pod kątem współistniejących infekcji wywołanych paciorkowcami grupy B, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum oraz drobnoustrojami związanymi z dysbakteriozą pochwy. Porównanie obu grup wykazało brak różnic w odsetku porodów przedwczesnych, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych, infekcji wewnątrzmacicznych oraz opóźnionego wzrostu wewnątrzmacicznego płodu13. W próbkach błon płodowych pobranych w przypadkach porodu przedwczesnego nie stwierdzono obecności chlamydii, nawet przy dodatnich wynikach hodowli z szyjki macicy.
Wyniki korzystnego wpływu leczenia erytromycyną na przebieg ciąży u pacjentek z infekcją chlamydiową trudno ocenić z powodu działania terapeutycznego na inne drobnoustroje w obrębie narządu rodnego, głównie M. hominis. Wykazano związek pomiędzy nie leczoną, przedporodową infekcją chlamydiową a poporodowym zapaleniem błony śluzowej jamy macicy. Podobnie badanie prowadzone w Afryce u kobiet ze śródporodowym zakażeniem chlamydiowym wykazało wystąpienie poporodowych zakażeń górnego odcinka dróg rodnych u 24% pacjentek.
Od dawna znany jest fakt, że noworodki urodzone drogami natury przy istniejącej infekcji są narażone na zakażenie C. trachomatis. W grupie noworodków urodzonych w przypadkach zakażeń chlamydiowych szyjki macicy odsetek przypadków zapalenia spojówek wynosił 18-50%, a odsetek przypadków zapalenia płuc 11-18%. Zapobieganie transmisji perinatalnej jest głównym wskazaniem do prowadzenia badań przesiewowych w ciąży.
ZWIĄZEK Z PROCESEM NOWOTWOROWYM
Badania epidemiologiczne nad czynnikami ryzyka rozwoju raka płasko nabłonkowego szyjki macicy sugerują związek ze schorzeniami przenoszonymi drogą płciową. Chociaż istnieje ścisły związek z typami onkogennymi wirusa ludzkiego brodawczaka, prospektywne badania kontrolowane wykazały zwiększone występowanie przeciwciał przeciwko C. trachomatis u kobiet z neoplazją szyjki macicy. Względne ryzyko rozwoju raka związane z obecnością przeciwciał przeciwchlamydiowych wynosi ok. 2, 0 i nie zwiększa się14. Zwiększone występowanie przeciwciał utrzymuje się po uwzględnieniu czynników ryzyka związanych ze nawykami seksualnymi, które to z kolei są związane zarówno z neoplazją szyjki macicy, jak i zakażeniami chlamydiowymi.
LECZENIE
Substancje przeciwbakteryjne najbardziej aktywne in vitro w stosunku do C. trachomatis to ryfampicyna, tetracykliny, a następnie makrolidy, sulfonamidy, niektóre fluorochinony i klindamycyna. W niepowikłanym zakażeniu szyjki macicy lub cewki moczowej, na podstawie przeprowadzonych badań oraz zgromadzonych doświadczeń klinicznych, zaleca się następujące schematy lecznicze: doksycyklina 2 razy dziennie 100 mg doustnie przez 7 dni, oksytetracyklina 4 razy dziennie 500 mg doustnie przez 7 dni, erytromycyna 500 mg doustnie przez 7 dni cztery razy dziennie lub 2 razy dziennie 500 mg doustnie przez 10-14 dni, azytromycyna jednorazowo 1 g doustnie lub ofloksacyna jeden raz dziennie 400 mg doustnie przez 7 dni.
W ciąży zaleca się następujące schematy leczenia: erytromycyna 4 razy dziennie 500 mg doustnie przez 7 dni lub 4 razy dziennie po 250 mg doustnie przez 14 dni. Pacjentkom, u których występują objawy niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, można zalecić amoksycylinę 3 razy dziennie 500 mg doustnie przez 7 dni. Ocena kosztów i efektów leczenia prowadzona w USA faworyzuje stosowanie azytromycyny jako terapii pierwszego rzutu w leczeniu zakażeń narządów płciowych wywołanych przez C. trachomatis15. Leczenie doksycyklina traktowane jest jako suboptymalne, analizy wykazują, że wyższy koszt związany ze stosowaniem azytromycyny jest wyrównywany mniejszą liczbą niepowodzeń w leczeniu oraz mniejszą liczbą objawów niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Jednak w krótkim okresie obserwacji w badaniach klinicznych nie wykazano przewagi azytromycyny.
Skuteczność leczenia tetracykliną przekracza 95%, a ocena wyleczenia nie jest zalecana rutynowo, z wyjątkiem leczenia w okresie ciąży, kiedy podatność na leczenie jest gorsza i występuje skłonność do nawrotów. Pacjentkom należy zalecać zaniechanie współżycia do czasu zakończenia leczenia oraz przebadanie partnerów seksualnych. Leczenie partnerów, nawet przy braku objawów i oznak infekcji chlamydiowej, jest istotne dla uniknięcia nawrotów infekcji. U kobiet z zakażeniem chlamydiowym narządu rodnego znamiennie częściej występują inne współistniejące patogeny przenoszone drogą płciową, dlatego zaleca się odpowiednie badania przesiewowe.
ZAPOBIEGANIE
Istnieje wiele możliwości zmniejszenia zachorowalności związanej z zakażeniem chlamydiowym narządów płciowych. Należy kontynuować programy pierwotnej prewencji, które zwiększają wiedzę na temat chorób przenoszonych drogą płciową, zachęcają do stosowania prezerwatyw, a także zwracają uwagę na ryzyko zachowań seksualnych oraz konieczność opóźnienia inicjacji seksualnej. Populacyjne programy badań przesiewowych prowadzone w niektórych krajach Europy i USA okazały się skuteczne w zmniejszeniu występowania infekcji chlamydiowych o ponad 50%. Programy badań przesiewowych skoncentrowano w ośrodkach, w których pacjentki poddawane były badaniom ginekologicznym, w poradniach planowania rodziny, klinikach diagnostyki prenatalnej, poradniach dla młodocianych, w programach badań cytologicznych szyjki macicy. Aby testy EIA wykazywały odpowiednią czułość, niezbędne jest prawidłowe pobranie materiału z szyjki macicy. Zwiększona czułość testów multiplikujących sekwencję DNA oraz ich przydatność w ocenie próbek moczu oraz rozmazów pobranych od pacjentek dają możliwość poszerzenia badań przesiewowych u kobiet. Zwiększa się liczba dowodów na to, że w regionach, gdzie osiągnięto znamienne zmniejszenie liczby zakażeń chlamydiowych szyjki macicy, zmniejsza się liczba przypadków ostrego zapalenia przydatków oraz ciąży ektopowej16. Programy badań przesiewowych u kobiet muszą być połączone z programami, które zapewnią badanie oraz leczenie partnerów seksualnych w celu zapobiegania infekcjom nawrotowym. Mężczyźni, u których objawy zakażenia nie występują, powinni mieć zapewnione leczenie ze względów epidemiologicznych.
Programy zapobiegawcze powinny być skoncentrowane na populacji o dużym ryzyku zapadalności w celu szybszego zmniejszenia liczby infekcji w społeczeństwie oraz zapewnienia efektywnego wykorzystania środków finansowych. Dane epidemiologiczne wskazują, że powinny być nimi objęte kobiety niezamężne, poniżej 25. roku życia, a szczególnie mające w poprzedzającym roku więcej niż jednego partnera seksualnego. Programy badań przesiewowych i leczenia pacjentek decydujących się na usunięcie ciąży wykazały znamienne zmniejszenie się liczby zapaleń przydatków w związku z poronieniem, chociaż trwające obecnie badania sugerują, że leczenie profilaktyczne jest najbardziej skuteczną strategią w zapobieganiu temu powikłaniu. W ostatniej dekadzie w krajach Europy Północnej wyraźnie zmniejszyła się liczba przypadków rzeżączki. Rozwój diagnostyki otworzył taką możliwość w stosunku do C. trachomatis. Rzeczywistość wymagać będzie obrony, wyraźnych priorytetów publicznej służby zdrowia, skoordynowanych programów badań przesiewowych i leczniczych, kierowania oraz środków finansowych.
_________________ Women don't make fools of men - most of them are the do-it-yourself types.
ja robiłam kiedys badanie z krwi i wyszło mi ze w przeszłosci wynik dodatni a aktualnie wynik błędny wiec lekarz przepisał dla mnie i dla partnera antybiotyk i bralismy go, to chyba było po 2 tabletki na osobe.Nie robiłam pozniej juz badania ale z tego co wiem to najlepiej byloby sprawdzic czy juz chlamydii nie ma .Czy tałamm tez ze najlepiej robic takie badania z DNA a nie z krwi bo z krwi czesto wychodzi taki niepewny wynik jak u mnie
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Mapa Google
Kalendarz
Zaloguj
Album
