Psyche & Soma

Rosemary

Też nie rozumiem tego zarzutu

Dzieciakom mówię "nie", ale jak widzę znajomą, która na widok dwóch kreseczek skacze z radości, to z całego serca jej gratuluję i cieszę się jej szczęściem. Dla mnie to jest naturalny odruch. Tak samo jak kobiecie, która "wpadła" i się tym martwi szczerze współczuję.

A widokiem bobasa nigdy się nie rozczulałam

owszem, na zdjęciu może byc słodki

co też być może napiszę na forum, jak takiego zobaczę. Ale to nie znaczy, ze też chcę mieć takiego :mrgreen:

DEMOLKA

Dobra niech wam będzie :jezor:

Przeborka

Jo, ładny dzieciak, na 5 min, na odległość, ktoś się cieszy - dobre słowo nie zawadzi

ale to nie znaczy, że ja też coś takiego chcę mieć :jezor:

Dobrze, że są kobiety, które chcą matkować, ale nie ma co tutaj wjeżdżać na te, które nie chcą, bo powiedzmy sobie otwarcie - tych, które nie chcą jest dużo mniej i to właśnie one mają nieprzyjemności ze strony przyjaciół/rodziny/znajomych z tego tytułu. Mniejsze lub większe, ale są.

migottka

ja osobiscie b lubie dzieci, nawet te male troche czasem wrzeszczace, co piatek od jakiegos czasu zajmuje sie maluszkiem - kiedy go poznalam mial niecale 4 miesiace, teraz pelne 7 prawie 8. przez ten czas urosl i pieknie sie rozwinal i wynagradza mi calotygodniowe zmagania innego rodzaju- my tiny bundle of joy.
wczesniej mialam opory przed byciem z takimi malenstwami, rowniez sztywnialam jak mialam wziac szkraba na rece ale nie z powodu obrzydzenia tylko strachu ze zrobie mu krzywde- zle przytrzymam glowke albo za mocno zlapie. :roll:

zwykle zajmowalam sie troche wiekszymi dziecmi, biegajacymi i mowiacymi - 3-6lat

Lucas ''nauczyl'' mnie wiele przez te 3 miesiace..bardzo dobry i cenny czas dla mnie samej, nigdy nie sadzilam ze beda mnie cieszyc sprawy typu - wyrzynajace sie zabki, pierwsze slowa

- sylaby dokladnie:D i akurat taki pierwszy ciag sylab powiedzial w mojej obecnosci :mrgreen:

zadziwia mnie co tydzien czyms nowym i ciagle tak samo o uwielbiam chociaz poczatkowo bylo mi trudno sie do tego przyznac, a czuje sie z nim naturalnie choc tez nie sadzilam ze to nastapi

co do instynktu nie posiadam go a jesli jest to minimalny, Lucas i przezbywanie z nim jest dla mnie niesamowitym doswiadczeniem i przezyciem ale sama nie jestem i dluuugo nie bede gotowa na takiego ufoczka w moim domu- z reszta przez najblizsze 2-6lat zwyczajnie nie bede miec tez na to czasu o kandydacie na tatusia juz nie wspomne - najwieksze dwunozne porazki mi sie zawsze trafiaja :roll:

rozumiem bezdzietnych z wyboru i szanuje ich decyzje.. kazdy ma prawo zyc jak chce

pinix · Gaduła Wiek: 23 Dołączyła: 21 Sie 2006 Posty: 730

no ja też narazie nie chcę mieć dzieci

a w przyszłości? nie wiem.. n

ostatnio zastanawiam się tak szczerze mówiąc czy nie odpuścić sobie "mienia" dziecka. Boję się że będzie chore przeze mnie...
Że przekarzę mu/jej wadliwe geny... że sobie nie poradzę

Rosemary

Myśle, że to są obawy kazdej kobiety planującej dziecko...

kasik25

jak bylam w waszym wieku tez o posiadaniu dzieci nie myslalam... bylam po prostu niedojrzala... teraz pomimo tego ze nie wyobrazam sobie jakby to bylo gdybym miala dziecko mysl o takiej mozliwsci nie powoduje ze panikuje... spotkalam fajnego faceta, mojego juz meza, i coraz czesciej zdaza mi sie ze mysle o tym ze fajnie bedzie gdy nasze geny sie polacza i stworza nowe niesamowite zycie (i lepiej niech moje geny beda id urody

)

pinix · Gaduła Wiek: 23 Dołączyła: 21 Sie 2006 Posty: 730

wartownik · Pierwszy Raz Dołączył: 16 Sie 2007 Posty: 15

ja szanuję prawie każde racjonalne każde poglądy, jeśli ktoś nie chce mieć dzieci, bo nie, to jego sprawa. sam mam znajomych w różnym wieku, którzy dzieciom mówią kategoryczne "nie" i w porządku. ja zapewne dzieci będę miał, w sumie nie wyobrażam sobie, jak by to było ich nie mieć. no i lubię je, przede wszystkim.
każdy ma swoje życie i sam powinien o nim decydować.

em

super temat :-)

nie przepadam za dziećmi, ponieważ nie umiem się nimi opiekować, ani bawić się z nimi. zawsze boję się, że mogę zrobić im krzywdę, albo nie dopilnować, by nic im się nie stało, dlatego też najczęściej przyglądam im się i staram się nie nawiązywać większego kontaktu. niestety dzieci do mnie ciągnie, często bywa tak, że w pracy jakieś dziecko zaczyna mi coś pokazywac, zaczepiać, uśmiechać się do mnie i ja kompletnie nie wiem jak na to reagować. najczęściej ratują mnie koleżanki z pokoju, które mają własne i wiedzą czym je zająć żeby były spokojne.

sama kiedyś będę dziecko miała, na pewno jedno, bo chciałabym czynnie uczestniczyć w dorastaniu takiej małej istotki :-)

ale jeśli inni nie chcą potomka, to to już ich sprawa i myślę, że na pewno podejmą słuszną decyzję.