Psyche & Soma

Kikker · Wysłany: 24 Marzec 2006, 16:21 **Rzymskokatolicy ale nie Chrzescjianie**

Wczoraj byłam na kursie Pisma Świetego i troche mam namącone w głowie. Kurs był prowadzony przez Chrzescjianskie Stowarzyszenie Studentów, nie Świadków Jehowy czy czegoś podobnego. Jestem wierząca katoliczką, ale przyznam się że Pismo Święte nie jest mi dobrze znane. Nie będę wszystkiego opisywać ale przeczytajcie sobie to i powiedzcie co o tym myślicie? Czy kościół RK zataja prawdę ?

do poczytania

Cytat:

First, I want to say that I am not trying to "bash" Catholicism in any way - I am simply sharing my own personal story and how the Lord led me to dig deeper into the Bible to learn of its truths and of the great news of salvation through Jesus Christ! I believe there are many Catholics who are true believers, and I would never want to hurt anyone - however, I was once Catholic myself and was totally in the dark about salvation through grace, and that's why I feel the need to tell the story of my conversion. If you are Catholic and are not sure about your salvation, please take the time to read this! If you are Catholic and you are a "true believer", saved by the grace of God, then Praise the Lord! Please read my story for what it is - simply my story and how *I* felt "deceived" by the devil while I was in the Catholic Church.

------------------------------------------------------------------------

I grew up in a loving family who attended the Catholic Church regularly. Not just my immediate family, mind you(!) - but my *entire* family (aunts, uncles, cousins, grandparents, etc.) was Catholic! I was a regular participant and played the organ at church and also was a leader in the "folk choir" for most of my teenage years. In short - I was as "Catholic" as they come!

I never doubted my faith because I was told to just believe everything the Church taught me without question. The Pope was supreme in his authority, and the priests and nuns were to be treated as "holy" and "special" servants of God who would never teach anything not true. I remember several times, non-Catholic friends of mine would ask me if I was "saved" - I had no idea what that term really meant, but I assumed it was akin to the "Sacrament of Confirmation" in my Church, so I would always say that yes, I was saved. Many friends dropped it at that - never realizing I didn't know what they were talking about! If you have tried witnessing to a Catholic friend who says they're saved, please be sure they understand it completely, or you may be losing the chance to bring someone into the kingdom.

I also remember many non-Catholic friends asking me about some of the doctrines, such as purgatory, confession, the Pope, Mary, etc. I always would tell them, "Oh - that's in the Bible!" - but I had no idea where because we were never taught to read the Bible for ourselves, but rather to simply believe what we were told. I had no idea these teachings were *not* in the Bible at all - but were actually man-made beliefs that the Catholic Church had made up throughout the years. Many of the teachings they always said came straight from Christ were actually made up as late as the 1950's! But I defended my Church - I loved my Church and trusted it completely. One time a friend really pressed me about *where* in the Bible were the teachings about purgatory. I asked the priest about this, and was given the verse where it says something about being thrown into prison and not getting out till you've paid the last penny. I remember thinking - "*THAT* is where you get the whole doctrine of *purgatory* from??!!" I started having some doubts about that time, but just pushed it to the back of my mind.

When I was 21 years old, I had a special friend (Creg) who was a non-Catholic. He asked me about my salvation, and again I convinced him I was saved. However, the Lord wasn't going to let me get away that easily this time! I had been reading a magazine from the "Last Days Ministries", led by Keith and Melody Green, and came across some pamphlets they were offering called "The Catholic Chronicle Series". I remember thinking, "Oh, great! Finally something about MY church!" I ordered them and was thrilled when they arrived. I thought this would be great to prove my church was okay to my non-Catholic friends.

I remember that evening so well... My best friend, Wanda (also Catholic), and I sat on my bed and started reading the pamphlets excitedly. After a few minutes, we both realized the pamphlets were not "for" the Catholic Church, but rather were explaining the differences between the teachings of the Catholic Church and the Bible. Our initial reaction was, "Oh - they don't know what they're talking about!" However, we got out our "Catholic Catechism" book (which contains the teachings of the Catholic Church to educate people interested in becoming Catholic) and my Bible and started to compare them. We took each of the Keith Green pamphlets and looked up every single Bible verse he quoted and then looked the doctrine up in the Catholic Catechism book. I started to feel my heart sink. Could this be true?? Wanda got so nervous and upset that she decided to leave.

So all by myself, I spent the next several hours - until 1 or 2 in the morning - studying, reading, praying, crying, and being very confused. The next day I had planned to go with Creg to an out-of-town meeting about 2 hours away. During the trip, I had the time to tell him what was going on. I started reading the pamphlets to him, and he was amazed. "Catholics really believe THAT?" he'd ask about different doctrines mentioned in the pamphlets. I'd say, "Well - I didn't realize that's exactly what they believed, but yes - I guess they do." You see, I'd been taking the doctrines that didn't make sense to me and explaining them away by changing what they really meant. For example, the doctrine of Mary and the "Immaculate Conception" - I always assumed this meant Mary conceived JESUS "immaculately" - through the Holy Spirit. In reality, what that teaching says is that MARY herself was born "without sin". The Bible plainly states that ALL have sinned except for Jesus! Another example is when people would ask me about why we pray to Mary - I'd explain that as being the same as if I were asking a friend to pray for me - that I was just asking Mary to pray for me. However, the doctrine really states that Catholics DO pray to Mary and even that we are to go through Mary in order to "get to Jesus"!! This is totally un-Biblical. The Bible says that there is only *one* "mediator" between man and God - and that's Jesus Christ, not Mary, not the "Saints", not a Pope - no one else.

Creg and I talked about this the whole trip and that evening when we got back to his house, he got his family together to help me understand "true" salvation doctrines. They got out their Bibles and went through everything with me - explaining how Christ's death at Calvary paid the price for my sins and that because of that, anyone who accepts Him as their Savior is immediately brought into the Christian family and can be assured they'll go to heaven. I was totally amazed! The Catholic Church taught me that we can never be sure we're going to heaven - that it was a guessing game, depending on how good or bad we were, and whether we died "with sin on our souls" (meaning without having been to confession since sinning). They explained to me that when Christ died, He took ALL my sins away - past, present, and future - and that God wouldn't hold them against me any more. There was no way I'd die "with sin on my soul" - because Christ took them away! I was in shock, and quite upset about my Church's apparent errors, but I was also pretty excited and hopeful.

While we were looking up the Scriptures, we came across one in my Catholic Bible that said, "Unless you do penance, you shall not inherit the kingdom of heaven." They all were quite shocked and said, "That's not what that verse says at all! It says, 'Unless you REPENT, you shall not inherit the kingdom of heaven'!!" "Penance" is a Catholic term, meaning going to confession and then doing what the priest tells you to do to "make up for" your sins. "Repent", on the other hand, is an *internal* change that happens when we turn away from our sins and turn back to God. A totally different meaning! Creg was so upset that my Bible had such untruths that he gave me his own personal Bible and told me to read it! And I did!

That whole weekend, I kept my nose in that Bible and read pretty much the whole New Testament. It was like a light-bulb had come on in my head. Words I'd heard many times before now made perfect sense - in this new light of salvation through grace. I felt light and happy and joyous - like I'd found the *truth* at last - something "real"! I called Creg a few days later and said, "Creg, this is amazing! I feel like a brand-new Christian!" He said, "Jacki, you *are* a brand-new Christian!" I realized then that while I was following the doctrines of the Catholic Church, I had never really been a "Christian" in the true sense of the word - believing totally in Christ's sacrifice at Calvary to save me from my sins. I mean - I'd always heard from the Catholic Church that "Christ died for our sins". But it really had no meaning, if you think about it. If Christ died for our sins - then why were we forced to go to confession, do penance, attend church, follow the other sacraments, etc., etc. - in order to HOPE we were going to make it to heaven? And if Christ paid for our sins, why on earth would we still have to go to *purgatory* when we die to keep trying to make up for them?? Where did Christ fit into that picture? In reality, His death did me no good according to the Catholic Church - I still had to try to earn my way. But the *truth* was that His death did *everything*! There was nothing I could do to add to it. He paid the price in full. I could be assured of my salvation! The Bible even says, "I write these things unto you so that you may *know* you have eternal life." You can't get more plain than that! Something about this made me feel so FREE - and made me want to serve God with all my heart because of what He'd done for me.

kasik25 · Wysłany: 24 Marzec 2006, 19:27

Wiesz odnioslam podobne wrazenie po przeczytaniu "kodu LdV" ale nie poddalam sie (no bo jakze tak porzucic wiare swoich przodkow po przeczytaniu jednej ksiazki) i zaczelam szukac u roznych zrodel. Musze powiedziec ze to co znalazlam nie zaspokoilo mojej ciekawosci i nie odpowiedzialo na wszystkie pytania. Nadal nie jestem przekonana co jest ta prawda wlasciwa i ciezko mi jest sie pogodzic sie z tym ze przez wiele lat zylam w niewiedzy. Ale to chyba wlasniei w rzymskokatolicyzmie ksieza znalezli sile i oparcie w tlumie wiernych, (przez wiele lat sila ta umacniala sie) i dlatego ruch rzymsko- katolicki umocnil sie do tego stopnia ze nie wyobrazamy sobie ze moglby on nie istniec..

Kikker · Wysłany: 25 Marzec 2006, 11:09

tak, ja wiem...mam te same opory.
Jedynie wiesz co mnie meczy...
My Chrzescijanie mamy jedyna ksiege na podstawie ktorej powinnismy opierac swoja wiedze. Ta ksiega jest oczywiscie Pismo Swiete/Biblia.
Tylko, ze my RK Biblii wcaele nie znamy i to jest moj problem. Nie mam zamiaru zmieniac wiary bo tak jak napisalas jest to wiara przodkow i wzroslam w tej wiedzy...
Jedynie co nie bardzo dotknelo-wzburzylo-przewrocila do gory nogami- jest fakt ze uczymi sie - "Jezus umarl za nasze grzechy" wiec dlaczego nadal musimy sie spowiadac, pokutowac za grzechy itp skoro On to zrobil :?:

No w sumie nie umarl tylko za 1/2 ale za nasze wszystkie grzechy- poswiecil swoje zycie, umarl na krzyzu - wiec po co to posrednictwo ksiezy w spowiedzi. Przeciez Bog jest wszedzie, po co pokuta 10 zdrowasiek, skoro wierzac mozemy sami za nie zalowac, a Jezus obiecal ze skoro uwierzymy to i tak sie znajdziemy w raju.
Uczono nas ze jest czysciec, w Pismie Swietym (mam przeklad 1000lecia, wiec "ta nasza") nie ma ani wspomnienia o czysccu.

Jest tyle aspektow, z ktorymi sie nie zgadzam w kosciele RK, a tu nagle slysze ze to co mnie zawsze irytowalo - juz dawno napislal Luter...Jemu tez sie pewne aspekty RK nie podobaly...

Nie mam zamiaru zmieniac wiary, ale za Pismo Swiete musze sie wziac, chociazby zeby w koncu wyrobic swoje zdanie

Oj troche mam mentlik
:shock:

greenmiau · Wysłany: 25 Marzec 2006, 13:10

Mnie na przykład z moim T. (oboje nie-katolicy) szczególnie nie pasuje "grzech pierworodny"...
Jako dzieciątko byłam zakochana w swojej religii - Jezus, śliczna i dobra Maryja która śniła mi się po nocach, różańce w maju...
Gdy byłam 13, 14-to latką, wychowywaną w rodzinie katolickiej, zaczęłam zastanawiać się nad wieloma kwestiami - na przykład na początku w ogóle "olewałam" przykazania kościelne. W sumie wystarczało "przykazanie miłości" za wszystkie inne, a już tak w ogóle - nie krzywdź.
Później dręczyliśmy z dzieciakami księży różnymi pytaniami odnośnie Starego Testamentu (nawet na rok łaziłam na "oazę" żeby mieć możliwość zadawać pytania księżom)... no i odpowiedzi nie były najlepsze, żeby nie powiedzieć "wymijające".
Dalej było zastanawianie się - gdybym była jakimś wczesnośredniowiecznym bossem kościelnym to co bym zrobiła, żeby moja "instytucja" kwitła... jak bym posterowała wiernymi... rozmyślanie nad społeczną rolą religii, nie tylko katolickiej.
No i skończyło się na tym, że od chrześcijaństwa odeszłam zupełnie. Ostatnio nawet moja rodzina to zrozumiała, po kilku latach tłumaczenia dlaczego nie wierzę w to i tamto

Został tylko dziecięcy sentyment do zapachu kadzidła w kościele, ikon i przyklasztornych ogrodów.

Kikker · Wysłany: 25 Marzec 2006, 13:35

wiesz Greenmiau, ja mialam kompletnie to samo :!:

Tez chodzilam rok na oaze zeby jednak stac sie wierzaca, az do pewnego dnia kiedy wyszlam trzaskajac drzwiami bo wszystko wydawalo mi sie tam obluda.
Od kosciola odeszlam- juz najbardziej tutaj w Holandii - do kosciola nie chodze wcale. I tylko wpadlam na pomysl tego kursu, stwierdzilam raz kozie smierc...
No i wiesz, wszsystko w to co watpilam, irytowalo mnie i wkurwialo w kosciele katolickim, o dziwo :!:

bylo juz napisane 500lat temu przez Marcina Lutra :shock:

mial dokladnie te same obiekcje co do RK co ja. Ja zawsze wierzylam w Jezusa i Maryje, ale za cholere nie moglam odnalezc sie w kosciele. Bleeeeeeeeeeeeeeeeeeee jak ja nienawidze ksiezy i tego calego blink-blink i wkuwania regulek, modlenia sie klepiac zdrowaski. Tez odeszlam od kosciola, bo stwierdzilam ze kosciol mi nie byl kompletnie potrzebny do bycia szczesliwa. Ale odejscie od kosciola, nie bylo rownowazne ze staniem sie ateista, zawsze Maryja byla mi bliska.
No i wlasnie wczoraj jakos mi sie otworzyly oczy, ze wcale tak nie musi byc :!:

Bo jesli wierze, to nie kosciol, nie papierz i nie sobory ani inne gowna (tak gowna) musza mi zasmiecac moj prywatny swiatopoglad.
I tak, skoro chce wierzyc, to wartoby poczytac co tak naprawde jest u podstaw, a nie to co palant ksiadz wymyslil.
Jakim prawem on ma sluchac moich grzechow, co on nadludz :?:

NIEEEEEE ale w Biblii wcale nie ma wzmianki o spowiedzi. Ksiadz- w celibacie, a po cholere to, tylko mi sie to kojarzy z pokatnym waleniem konia, bo co :?:

nie wierze zeby oni byli czysci o nieeee
Ale tak tez nie jest napisane- wymysl ludzki. I jest olbrzymia ilosc takich wymyslow, ktorymi my bylismy przez wieki karmienie zamiast szukac prawdy u zrodla.

Ja mam zamiar popatrzyc co w tym zrodle jest napisane. na koscoil JAKIKOLWIEK sie nie nawroce, bo se sama wlasna wersje religii moge stworzyc jesli chce. jesli nie to bede miec przynajmniej satysfakce z przeczytania "najlepies sprzedajacej sie ksiazki na swiecie"

OK a tu 95 tez Lutra:
nie wszystkie sa "dzisiejsze", ale to w sumie bylo napisane 500lat temu a i wstawilam je po angielsku bo po polsku sa bardzo pokracznie tlumaczona

Cytat:

95. Tez

ks. dr Marcin Luter

95 tez ks. Marcina Lutra przybite na drzwiach kościoła zamkowego w Wittenberdze dnia 31 X 1517 r. Wydarzenie uważane za symboliczny początek Reformacji, wspominany co roku w Kościele Luterańskim podczas Święta (Pamiątki) Reformacji - 31 X.

Amore et studio elucidande veritatis: hec subscripta disputabuntur Wittenbrge. Presidente Reverendo Patre Martino Lutther Eremitano Augustiniano Artium et Sacrae Theologie Magistro: eiusdemque iibidem lectore Ordinario. Quare petit: vt qui non possunt verbis presentes nobiscum disceptare: agant id literis absentes. In nomine domini nostri Hiesu Christi. Amen.

Miłość do prawdy i pragnienie ujawnienia jej są przyczyną, że zamierza się przeprowadzić w Wittenberdze dysputę nad niżej podanymi tezami. Przewodzić temu będzie czcigodny ojciec Marcin Luter, magister sztuk wyzwolonych i świętej teologii i jednocześnie nauczyciel tychże. Dlatego prosi on tych, którzy nie będą mogli osobiście wziąć udział i dysputować z nami ustnie, żeby uczynili to na piśmie. W imię Pana naszego Jezusa Chrystusa. Amen.

# When our Lord and Master, Jesus Christ, said "Repent", He called for the entire life of believers to be one of repentance.

# The word cannot be properly understood as referring to the sacrament of penance, i.e. confession and satisfaction, as administered by the clergy.

# Yet its meaning is not restricted to repentance in one's heart; for such repentance is null unless it produces outward signs in various mortifications of the flesh.

# As long as hatred of self abides (i.e. true inward repentance) the penalty of sin abides, viz., until we enter the kingdom of heaven.

# The pope has neither the will nor the power to remit any penalties beyond those imposed either at his own discretion or by canon law.

# The pope himself cannot remit guilt, but only declare and confirm that it has been remitted by God; or, at most, he can remit it in cases reserved to his discretion. Except for these cases, the guilt remains untouched.

# God never remits guilt to anyone without, at the same time, making him humbly submissive to the priest, His representative.

# The penitential canons apply only to men who are still alive, and, according to the canons themselves, none applies to the dead.

# Accordingly, the Holy Spirit, acting in the person of the pope, manifests grace to us, by the fact that the papal regulations always cease to apply at death, or in any hard case.

# It is a wrongful act, due to ignorance, when priests retain the canonical penalties on the dead in purgatory.

# When canonical penalties were changed and made to apply to purgatory, surely it would seem that tares were sown while the bishops were asleep.

# In former days, the canonical penalties were imposed, not after, but before absolution was pronounced; and were intended to be tests of true contrition.

# Death puts an end to all the claims of the Church; even the dying are already dead to the canon laws, and are no longer bound by them.

# Defective piety or love in a dying person is necessarily accompanied by great fear, which is greatest where the piety or love is least.

# This fear or horror is sufficient in itself, whatever else might be said, to constitute the pain of purgatory, since it approaches very closely to the horror of despair.

# There seems to be the same difference between hell, purgatory, and heaven as between despair, uncertainty, and assurance.

# Of a truth, the pains of souls in purgatory ought to be abated, and charity ought to be proportionately increased.

# Moreover, it does not seem proved, on any grounds of reason or Scripture, that these souls are outside the state of merit, or unable to grow in grace.

# Nor does it seem proved to be always the case that they are certain and assured of salvation, even if we are very certain ourselves.

# Therefore the pope, in speaking of the plenary remission of all penalties, does not mean "all" in the strict sense, but only those imposed by himself.

# Hence those who preach indulgences are in error when they say that a man is absolved and saved from every penalty by the pope's indulgences.

# Indeed, he cannot remit to souls in purgatory any penalty which canon law declares should be suffered in the present life.

# If plenary remission could be granted to anyone at all, it would be only in the cases of the most perfect, i.e. to very few.

# It must therefore be the case that the major part of the people are deceived by that indiscriminate and high-sounding promise of relief from penalty.

# The same power as the pope exercises in general over purgatory is exercised in particular by every single bishop in his bishopric and priest in his parish.

# The pope does excellently when he grants remission to the souls in purgatory on account of intercessions made on their behalf, and not by the power of the keys (which he cannot exercise for them).

# There is no divine authority for preaching that the soul flies out of the purgatory immediately the money clinks in the bottom of the chest.

# It is certainly possible that when the money clinks in the bottom of the chest avarice and greed increase; but when the church offers intercession, all depends in the will of God.

# Who knows whether all souls in purgatory wish to be redeemed in view of what is said of St. Severinus and St. Pascal? (Note: Paschal I, pope 817-24. The legend is that he and Severinus were willing to endure the pains of purgatory for the benefit of the faithful).

# No one is sure of the reality of his own contrition, much less of receiving plenary forgiveness.

# One who bona fide buys indulgence is a rare as a bona fide penitent man, i.e. very rare indeed.

# All those who believe themselves certain of their own salvation by means of letters of indulgence, will be eternally damned, together with their teachers.

# We should be most carefully on our guard against those who say that the papal indulgences are an inestimable divine gift, and that a man is reconciled to God by them.

# For the grace conveyed by these indulgences relates simply to the penalties of the sacramental "satisfactions" decreed merely by man.

# It is not in accordance with Christian doctrines to preach and teach that those who buy off souls, or purchase confessional licenses, have no need to repent of their own sins.

# Any Christian whatsoever, who is truly repentant, enjoys plenary remission from penalty and guilt, and this is given him without letters of indulgence.

# Any true Christian whatsoever, living or dead, participates in all the benefits of Christ and the Church; and this participation is granted to him by God without letters of indulgence.

# Yet the pope's remission and dispensation are in no way to be despised, for, as already said, they proclaim the divine remission.

# It is very difficult, even for the most learned theologians, to extol to the people the great bounty contained in the indulgences, while, at the same time, praising contrition as a virtue.

# A truly contrite sinner seeks out, and loves to pay, the penalties of his sins; whereas the very multitude of indulgences dulls men's consciences, and tends to make them hate the penalties.

# Papal indulgences should only be preached with caution, lest people gain a wrong understanding, and think that they are preferable to other good works: those of love.

# Christians should be taught that the pope does not at all intend that the purchase of indulgences should be understood as at all comparable with the works of mercy.

# Christians should be taught that one who gives to the poor, or lends to the needy, does a better action than if he purchases indulgences.

# Because, by works of love, love grows and a man becomes a better man; whereas, by indulgences, he does not become a better man, but only escapes certain penalties.

# Christians should be taught that he who sees a needy person, but passes him by although he gives money for indulgences, gains no benefit from the pope's pardon, but only incurs the wrath of God.

# Christians should be taught that, unless they have more than they need, they are bound to retain what is only necessary for the upkeep of their home, and should in no way squander it on indulgences.

# Christians should be taught that they purchase indulgences voluntarily, and are not under obligation to do so.

# Christians should be taught that, in granting indulgences, the pope has more need, and more desire, for devout prayer on his own behalf than for ready money.

# Christians should be taught that the pope's indulgences are useful only if one does not rely on them, but most harmful if one loses the fear of God through them.

# Christians should be taught that, if the pope knew the exactions of the indulgence-preachers, he would rather the church of St. Peter were reduced to ashes than be built with the skin, flesh, and bones of the sheep.

# Christians should be taught that the pope would be willing, as he ought if necessity should arise, to sell the church of St. Peter, and give, too, his own money to many of those from whom the pardon-merchants conjure money.

# It is vain to rely on salvation by letters of indulgence, even if the commissary, or indeed the pope himself, were to pledge his own soul for their validity.

# Those are enemies of Christ and the pope who forbid the word of God to be preached at all in some churches, in order that indulgences may be preached in others.

# The word of God suffers injury if, in the same sermon, an equal or longer time is devoted to indulgences than to that word.

# The pope cannot help taking the view that if indulgences (very small matters) are celebrated by one bell, one pageant, or one ceremony, the gospel (a very great matter) should be preached to the accompaniment of a hundred bells, a hundred processions, a hundred ceremonies.

# The treasures of the church, out of which the pope dispenses indulgences, are not sufficiently spoken of or known among the people of Christ.

# That these treasures are not temporal are clear from the fact that many of the merchants do not grant them freely, but only collect them.

# Nor are they the merits of Christ and the saints, because, even apart from the pope, these merits are always working grace in the inner man, and working the cross, death, and hell in the outer man.

# St. Laurence said that the poor were the treasures of the church, but he used the term in accordance with the custom of his own time.

# We do not speak rashly in saying that the treasures of the church are the keys of the church, and are bestowed by the merits of Christ.

# For it is clear that the power of the pope suffices, by itself, for the remission of penalties and reserved cases.

# The true treasure of the church is the Holy gospel of the glory and the grace of God.

# It is right to regard this treasure as most odious, for it makes the first to be the last.

# On the other hand, the treasure of indulgences is most acceptable, for it makes the last to be the first.

# Therefore the treasures of the gospel are nets which, in former times, they used to fish for men of wealth.

# The treasures of the indulgences are the nets to-day which they use to fish for men of wealth.

# The indulgences, which the merchants extol as the greatest of favours, are seen to be, in fact, a favourite means for money-getting.

# Nevertheless, they are not to be compared with the grace of God and the compassion shown in the Cross.

# Bishops and curates, in duty bound, must receive the commissaries of the papal indulgences with all reverence.

# But they are under a much greater obligation to watch closely and attend carefully lest these men preach their own fancies instead of what the pope commissioned.

# Let him be anathema and accursed who denies the apostolic character of the indulgences.

# On the other hand, let him be blessed who is on his guard against the wantonness and license of the pardon-merchant's words.

# In the same way, the pope rightly excommunicates those who make any plans to the detriment of the trade in indulgences.

# It is much more in keeping with his views to excommunicate those who use the pretext of indulgences to plot anything to the detriment of holy love and truth.

# It is foolish to think that papal indulgences have so much power that they can absolve a man even if he has done the impossible and violated the mother of God.[/img]

# We assert the contrary, and say that the pope's pardons are not able to remove the least venial of sins as far as their guilt is concerned.

# When it is said that not even St. Peter, if he were now pope, could grant a greater grace, it is blasphemy against St. Peter and the pope.

# We assert the contrary, and say that he, and any pope whatever, possesses greater graces, viz., the gospel, spiritual powers, gifts of healing, etc., as is declared in I Corinthians 12 [:28].

# It is blasphemy to say that the insignia of the cross with the papal arms are of equal value to the cross on which Christ died.

# The bishops, curates, and theologians, who permit assertions of that kind to be made to the people without let or hindrance, will have to answer for it.

# This unbridled preaching of indulgences makes it difficult for learned men to guard the respect due to the pope against false accusations, or at least from the keen criticisms of the laity.

# They ask, e.g.: Why does not the pope liberate everyone from purgatory for the sake of love (a most holy thing) and because of the supreme necessity of their souls? This would be morally the best of all reasons. Meanwhile he redeems innumerable souls for money, a most perishable thing, with which to build St. Peter's church, a very minor purpose.

# [color=red]Again: Why should funeral and anniversary masses for the dead continue to be said? And why does not the pope repay, or permit to be repaid, the benefactions instituted for these purposes, since it is wrong to pray for those souls who are now redeemed?

# Again: Surely this is a new sort of compassion, on the part of God and the pope, when an impious man, an enemy of God, is allowed to pay money to redeem a devout soul, a friend of God; while yet that devout and beloved soul is not allowed to be redeemed without payment, for love's sake, and just because of its need of redemption.

# Again: Why are the penitential canon laws, which in fact, if not in practice, have long been obsolete and dead in themselves,—why are they, to-day, still used in imposing fines in money, through the granting of indulgences, as if all the penitential canons were fully operative?

# Again: since the pope's income to-day is larger than that of the wealthiest of wealthy men, why does he not build this one church of St. Peter with his own money, rather than with the money of indigent believers?

# Again: What does the pope remit or dispense to people who, by their perfect repentance, have a right to plenary remission or dispensation?

# Again: Surely a greater good could be done to the church if the pope were to bestow these remissions and dispensations, not once, as now, but a hundred times a day, for the benefit of any believer whatever.

# What the pope seeks by indulgences is not money, but rather the salvation of souls; why then does he suspend the letters and indulgences formerly conceded, and still as efficacious as ever?

# These questions are serious matters of conscience to the laity. To suppress them by force alone, and not to refute them by giving reasons, is to expose the church and the pope to the ridicule of their enemies, and to make Christian people unhappy.

# If therefore, indulgences were preached in accordance with the spirit and mind of the pope, all these difficulties would be easily overcome, and indeed, cease to exist.

# Away, then, with those prophets who say to Christ's people, "Peace, peace," where in there is no peace.

# Hail, hail to all those prophets who say to Christ's people, "The cross, the cross," where there is no cross.

# Christians should be exhorted to be zealous to follow Christ, their Head, through penalties, deaths, and hells.

# And let them thus be more confident of entering heaven through many tribulations rather than through a false assurance of peace.

rosel · Wysłany: 25 Marzec 2006, 20:59

Cytat:

In reality, what that teaching says is that MARY herself was born "without sin". The Bible plainly states that ALL have sinned Jesus! Another example is when people would ask me about why we pray to Mary - I'd explain that as being the same as if I were asking a friend to pray for me - that I was just asking Mary to pray for me. However, the doctrine really states that Catholics DO pray to Mary and even that we are to go through Mary in order to "get to Jesus"!! This is totally un-Biblical. The Bible says that there is only *one* "mediator" between man and God - and that's Jesus Christ, not Mary, not the "Saints", not a Pope - no one else.

Przecież doktryna kościoła katolickiego mówi o tym,że Maria jest mediatorem między nami a Bogiem i katolicymodlą się DO Matki Boskiej o wstawiennictwo u Boga.

No i skoro nie słyszał nigdy,że Maria jest jedyną urodzoną bez grzechu pierworodnego to chyba kiepskim tym katolikiem był.

Nie wiem może zle zrozumiałam ten tekst albo coś ale według mnie człowiek który go pisał sam sobie chciał uświadomić swoją niewiedzę i brak wiary.[/quote]

Kikker · Wysłany: 25 Marzec 2006, 21:48

kasik25 · Wysłany: 26 Marzec 2006, 11:52

Znalazlam cos na temat kultu maryjnego i swietych:

Cytat:

Charakterystyczną cechą religii katolickiej w oczach wielu jest fakt oddawania czci Maryi i świętym. Niekatolicy obawiają się szczególnie tego, że kult maryjny może doprowadzić do usunięcia w cień Chrystusa i zablokowania procesów ekumenicznych.

Czytelnika naszego informacja ta zapewne zaskoczy: Sobór Trydencki już w XVI wieku podkreślił, że oddawanie czci świętym pozostawia wolnej decyzji każdego katolika. Także w Kościele katolickim istnieją bardzo różne nastawienia do kultu świętych. Starsza generacja uważa to przeważnie za rzecz oczywistą, do młodych kult ten nierzadko mniej przemawia. Powodem jest być może to, że obrazy i opisy życia świętych w przeszłości nacechowane były często dużą dozą nierealności. Często powstawało wrażenie, jakoby święci nie mieli w swoim życiu żadnych problemów z wiarą i nie wystawieni byli na żadne poważniejsze pokusy. W rzeczywistości było odwrotnie. Wielu z nich w młodości wcale nie było “świętoszkami". Wszyscy oni musieli ustawicznie zmagać się o zachowanie wiary, wielu z nich nie rozumiało wszystkiego, włącznie z Maryją. Wszyscy musieli pokonywać swe ułomności i słabości.

Tam, gdzie brakuje świętych jako wzorców, ich miejsce często zajmują idole. Ukierunkowywanie potrzebne jest zwłaszcza ludziom młodym, najskuteczniej działają na nich żywe wzorce: mogą to być sportowcy, którzy mimo sukcesów zachowali ludzką skromność, naukowcy, którzy służą dobru ludzkości; może to być także ktoś taki, jak Matka Teresa († 1997), która swe życie w pełni poświęciła najbiedniejszym z biednych. Lecz trwałą fascynację wywołują często również święci z czasów przeszłych, np. św. Franciszek, który niósł błogosławieństwo i pokój nie tylko swoim czasom. Swym życiem święci dawali innym przykład do naśladowania. Nierzadko występowali również z konstruktywną krytyką Kościoła. Na przykładzie Maryi chcemy ukazać, jak należy rozumieć oddawanie czci świętym w religii katolickiej.

Maryja i Pismo święte
Gdy wyróżniamy Maryję wśród wszystkich ludzi i oddajemy Jej cześć, to postępujemy za przykładem samej Biblii. Uczczono w niej Maryję w sposób, jakiego nie doświadczył żaden z ludzi. Przy zwiastowaniu (Łk 1,26 nn) nazwana została “pełną łaski". Jest “błogosławioną między niewiastami", powiedziano Jej, że będzie matką Syna Bożego.

Zauważamy tu coś istotnego: ścisłe powiązanie Maryi z dziełem zbawienia przez Jezusa Chrystusa. Bóg realizuje swój plan nie bez Jej akceptacji; w scenie objawienia Maryja kieruje do anioła słowa: “Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!"

Maryja staje się tym sposobem prawzorcem i ideałem każdego wierzącego człowieka. Bowiem również nasza wiara jest odpowiedzią na wezwanie i propozycję Bożą. Także Maryja wierzyła bez namacalnych dowodów, przede wszystkim przy narodzinach i pod krzyżem. Toteż nazywamy Ją “matką wierzących".

Z tych samych powodów nazywana jest Ona “praobrazem Kościoła". Gdyż także Kościół chce zawsze przyjmować bezwzględnie to, co Bóg ofiarowuje człowiekowi przez Jezusa Chrystusa. Dlatego Sobór Watykański II mówi o głębokim związaniu Maryi z Kościołem jako wspólnotą wierzących.

W “Ewangelickim katechizmie dla dorosłych" (Evangelischer Erwachsenenkatechismus; 1975) czytamy: “Maryja jest częścią Ewangelii [...]. Ewangelia podkreśla, jak przykładnie słuchała słowa Bożego, określa Ją jako służebnicę Pańską, która akceptuje wolę Bożą, określa Ją jako pełną łaski, która sama z siebie jest niczym, lecz wszystkim dzięki łasce Bożej. I tak Maryja jest praobrazem tych ludzi, którzy otwierają się na Boga i są przez Niego obdarowywani..." (s. 392 n.).
Kult maryjny w Kościele

Maryja była jedną z niewielu wiernych Jezusowi osób, które towarzyszyły Mu w drodze na krzyż. Pod krzyżem stała z “umiłowanym uczniem" Janem. W Piśmie świętym czytamy:

“A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie" (J 19,25-27).

Od tego czasu Kościół widzi siebie w roli Jana, któremu na wyraźne życzenie Chrystusa Maryja oddana została jako matka. Ścisłe powiązanie z Maryją widoczne jest już w pierwotnym Kościele: Maryja jest obecna przy wielkich wydarzeniach, np. w dzień Zielonych Świąt.

Osoba Maryi włączona została również w wielkie kontrowersje pierwszych wieków, które koncentrowały się na kwestii boskości Chrystusa. Jest to dowodem na to, jak ściśle świadomość młodego Kościoła wiązała Ją z Chrystusem. W roku 431 w Efezie w Azji Mniejszej odbył się III Sobór powszechny. Jego decyzje uznawane są także przez chrześcijańskie kościoły niekatolickie jako prawdy wiary. Chodziło wówczas głównie o zbadanie błędnej nauki niejakiego Nestoriusza, który negował boskość Chrystusa i twierdził, że był On jedynie człowiekiem. Jednoznacznie opowiedziano się jednak za wiarą w boskość Chrystusa. Toteż Maryja słusznie może być nazywana “Matką Bożą".

Także w następnych stuleciach nie podważano kultu Maryi. Dowodem jest Kościół wschodni, który jeszcze przed rokiem tysięcznym oddzielił się od Kościoła rzymsko-katolickiego. Także ten Kościół utrzymuje po dziś dzień kult maryjny, jego forma jest jeszcze bardziej intensywna niż w naszym Kościele.

Popularny kult maryjny

Każdy człowiek czuje się związany z określonymi osobami ze swego otoczenia, także tymi, które znaczyły dla niego wiele i zmarły, obdarza je czcią. Jest więc rzeczą naturalną, że chrześcijanie szczególnym poważaniem obdarzają Maryję, matkę Jezusa. Musimy oczywiście dokładnie rozróżniać cześć, jaką oddajemy Bogu i Chrystusowi, od poważania, jakiego doznaje od nas Maryja. Wielbić można jedynie Boga. Uwielbianie jakiejś istoty ludzkiej byłoby wykroczeniem przeciwko pierwszemu przykazaniu Bożemu. Toteż również katolik wie, że nigdy nie wolno mu ubóstwiać Maryi, że nie może ona usuwać w cień Chrystusa. Jest Ona dla nas godna czci jedynie dzięki wyróżnieniu, jakie Ją spotkało od Boga. Toteż wszelkie wyrazy czci, jakie kierujemy do osoby Maryi, odnoszą się w rzeczy samej do Boga, który okazał się być tak wspaniały wobec człowieka, a w szczególności wobec Maryi. Właściwie pojęty kult Maryi jest niczym innym jak hymnem pochwalnym dla Bożej łaski, bez której także Matka Boża nie byłaby bardziej święta niż każdy z nas. Stawianie alternatywy “Maryja albo Chrystus" jest wypaczeniem maryjnego kultu.

Maryja czczona jest także poza Kościołem katolickim. Przykładem tego są obrazy Matki Bożej, które zdobią ewangelickie kościoły Północy, podobnie jak u nas zapala się przed nimi świece; Marcin Luther czcił Maryję aż do swej śmierci. Nie bez przyczyny na początku naszego tekstu zamieściliśmy cytat z jego pism: “Nigdy dość sławienia Maryi." Luther kontynuuje to zdanie: “Pieśń pochwalna o Maryi służy temu, by śpiewać o wielkich czynach Boga, krzepić naszą wiarę, pocieszać wszystkich maluczkich." W swej interpretacji hymnu Magnificat (wypowiedziane przez Maryję słowa uwielbienia Boga; Łk 1,46-55) Luther wskazuje, jak należy czcić Maryję: “Jak trzeba się do Niej zwracać? Gdy poznasz wypowiedziane przez Nią słowa, na ustach pojawi ci się następujące wyznanie: Błogosławiona Dziewico i Matko Boża, byłaś niczym, byłaś osobą nieznaczną i pogardzaną, a mimo to Bóg wejrzał na Ciebie tak nadzwyczaj łaskawie i hojnie, i zdziałał w Tobie rzeczy wielkie. Nie byłaś przecież godna żadnej z tych rzeczy, a okazana Ci przez Boga obfita, nazbyt hojna łaska wykracza dalece poza wszelkie Twoje zasługi. O, bądź pozdrowiona; bądź błogosławiona od tej minuty aż po wieczność, Ty, która znalazłaś takiego Boga..."

Jeżeli ludzie zwracają się do Maryi lub świętych o wstawiennictwo u Boga, to nie oznacza to, że oczekują od nich samych Bożej pomocy. Nie byłoby to zgodne z wiarą katolicką. Czynią to, gdyż Maryję i świętych odbierają jako kogoś sobie bliskiego, a to z tej racji, że oni są również ludźmi, stworzeniami. Stąd bierze się przyjaźń pomiędzy nami, którzy jesteśmy jeszcze w drodze, i ludźmi, którzy już są u celu. Dla chrześcijanina jest rzeczą naturalną, że niekiedy prosi ludzi ze swego otoczenia o pomoc w modlitwie. W analogiczny sposób zwracamy się z prośbami o orędownictwo za nami do Maryi i świętych, którzy są już u Boga i z którymi czujemy więź. Miłość bliźniego nigdy nie ustaje, trwa ona także w niebie (por. 1 Kor 13,8). Aby przekazać nam swoją miłość, Bóg sięga często po pośrednictwo ludzi: rodziców, nauczycieli... Dlaczego miałby wyłączać z tego pośrednictwa świętych?

W swej rozprawie o kulcie maryjnym (1974) papież Paweł VI napisał, że wszelka cześć oddawana Maryi musi zawierać odniesienie do Chrystusa; sprzeczne z tą zasadą formy kultu uznał za niedopuszczalne.

Jakie formy oddawania czci Maryi są Ci znane? – Które z nich znajdują Twoim zdaniem potwierdzenie w Biblii? – Które zdają się Tobie przejaskrawione? Czy podzielasz pogląd, że kult maryjny jest jedną z przeszkód dla zjednoczenia Kościoła?

Moc łaski

(Przed lekturą tej części przeczytaj ewentualnie jeszcze raz, co napisaliśmy o łasce w liście 7.)

Anioł skierował do Maryi słowa “Bądź pozdrowiona, pełna łaski". Dla Kościoła słowa te oznaczają, że Maryja jest całkowicie wolna od grzechu, także od grzechu pierworodnego (por. list

. Znajduje to wyraz w “święcie wybrania Maryi" (znanym jako “święto Niepokalanego Poczęcia Maryi"), które Kościół obchodzi 8 grudnia: Od pierwszej chwili swego życia (tzn. już od momentu poczęcia) Maryja była bez grzechu, była “pełna łaski". Bóg urzeczywistnił w Niej swoją pierwotną koncepcję stworzenia. Przeznaczeniem Jej jako Matki Syna Bożego było co prawda bolesne doświadczenie cierpień tego świata, lecz była wolna od winy i grzechu. Wszystko to zawdzięczała oczywiście (jak każdy inny człowiek) zbawieniu Chrystusowemu, które rozpoczęło się od Niej.

Właśnie ten przykład ukazuje wyraźnie, co jest istotą katolickiego kultu maryjnego: Uwielbienie Bożej łaski, której Maryja doświadczyła w sposób szczególny. Łaska ta nie była wynikiem żadnych ludzkich zasług; to nie dla swoich zalet Maryja została wybrana na matkę Jezusa, gdyż Bóg dokonał wyboru jeszcze przed Jej urodzeniem i ze względu na oczekujące Maryję zadanie uwolnił Ją od grzechu pierworodnego. Pobrzmiewa to w słowach św. Hipolita (III wiek), który nazwał Maryję “wolną od wszelkiej skazy i zepsucia". Św. Ambroży (IV wiek) określił Ją jako “dziewicę, której łaska zaoszczędziła wszelkiej grzesznej skazy".

Ta nauka wiary nie jest niczym abstrakcyjnym, lecz dotyczy nas samych. Na przykładzie Maryi staje się widoczne, jak Bóg patrzy na ludzi. W tym sensie stoi Ona z nami w jednym szeregu, lecz zajmuje w tym szeregu miejsce pierwsze.

Czy jednak w dniu dzisiejszym Maryja może być nadal wzorcem dla chrześcijan – także dla nacechowanych poczuciem własnej wartości, nowoczesnych i emancypowanych kobiet? Czy nie jest tak, jak to wyraził Paweł VI: “Niemała liczba osób dystansuje się od kultu maryjnego i nie może się w nim odnaleźć, [...] gdyż sądzą, że życie Maryi obracało się w zbyt wąskich granicach, co nie koresponduje z szeroką przestrzenią, jaka otwiera się dla aktywności współczesnego człowieka"? Paweł VI spróbował pokrótce naszkicować odpowiedź:

Relacja Maryi z Bogiem nosiła cechy partnerstwa. W sposób wolny i nieprzymuszony zgodziła się Ona wypełnić największe ludzkie dzieło wszystkich czasów – zostać matką Zbawiciela. Mimo swego pełnego oddania woli Bożej Maryja nie była kobietą pasywną; żywo zajmowały Ją również sprawy doczesne, Boga zaś nazywała obrońcą małych i uciśnionych, który strąca z tronów możnych tego świata (por. Łk 1,51-53). Biblia przedstawia Maryję jako przedstawicielkę ludzi ubogich duchem i pokornych wobec Boga, a zarazem jako kobietę silną, która potrafiła unieść ciężar ubóstwa i cierpienia, ucieczki i wygnania.

W Maryi odnajdujemy przykład doskonałej uczennicy Chrystusa, która aktywnie współuczestniczy w budowie społeczeństwa ludzkiego i jednocześnie zdąża ku ojczyźnie niebiańskiej; szukała sprawiedliwości, uwalniała uciśnionych i niosła miłość potrzebującym – jest ona jednak przede wszystkim wiarygodnym świadkiem owej miłości, która wydała na świat Chrystusa.

Wniebowzięcie

Zajmiemy się teraz prawdą wiary o “wniebowzięciu Maryi". Dopiero w roku 1950 została ona w Kościele podniesiona do rangi dogmatu.

W języku Kościoła święto “Wniebowzięcia Maryi" określa się łacińskim terminem “assumptio Mariae", tzn. “przyjęcie Maryi (do nieba)". Natomiast w odniesieniu do Chrystusa mówimy o święcie “Wniebowstąpienia"; wyraża się przez to, że Jezus z własnej mocy wrócił tam, skąd do nas przybył. “Wniebowzięcie Maryi" oznacza natomiast, że Maryja jako pierwszy człowiek po dopełnieniu biegu życia ziemskiego z ciałem i duszą wzięta została do chwały niebieskiej.

Także Maryja (podobnie jak sam Chrystus) przeszła przez śmierć, lecz śmierć ta nie była zdolna Jej zatrzymać. Już na zaś było Jej dane to, czego pragniemy wszyscy, “zmartwychwstanie ciała i życie wieczne" (por. list 22).

W kościele w Wittenberdze, między grobem Luthra i amboną, z której często głosił on kazania, wisi na ścianie wielki obraz, przedstawiający wniebowzięcie i koronację Matki Bożej. Obecność tego obrazu w tym kościele oraz udowadnialny historycznie fakt, że święto Wniębowzięcia Maryi obchodzone jest w Kościele najpóźniej od V wieku, są jednymi z wielu dowodów na to, że przyjęcie Maryi do nieba od dawien dawna było powszechnym przekonaniem Kościoła. Wprowadzenie stosownego dogmatu nie było więc podaniem nowej prawdy wiary. Rzecz ma się odwrotnie: Kościół zawsze wierzył we wniebowzięcie Maryi, a w podniesieniu do dogmatu przekonanie to znalazło jedynie swe ścisłe sformułowanie.

W historii obdarzano Maryję szeregiem tytułów: Matka Boża, Królowa Nieba, Błogosławiona Dziewica, Pośredniczka Łask Bożych, Matka Boleściwa, Wzór Wiary, Praobraz i Matka Kościoła... Które z tych tutułów wydają Ci się najtrafniejsze?

Objawienia Maryi i miejsca pielgrzymkowe

Kult maryjny ożywiany jest wciąż nowymi impulsami przez tzw. objawienia Maryi w szczególnych miejscach. Takimi miejscami są np. Lourdes, gdzie dziewczynka imieniem Bernadeta ujrzała Maryję w roku 1858 oraz Fatima w Portugalii, gdzie w 1917 roku Maryję ujrzało troje chłopskich dzieci. Takie objawienia nie są dla katolików prawdami wiary. Są one objawieniami prywatnymi, skierowanymi do konkretnych osób i odbieranymi z reguły tylko przez nie. Nie musi się w nie wierzyć. Obowiązujące wszystkich Boże objawienie zamknęło się w czasach apostolskich.

Wobec objawień Maryi Kościół zachowywał zawsze postawę wstrzemięźliwą. Rzekome objawienia często okazywały się być manipulacjami. Jeżeli już dopuszcza się myśl o zaistnieniu nadzwyczajnych zjawisk, to jedynie tam, gdzie istnieje duch modlitwy, pokuty i wiary.

Owa nadzwyczajność musi być jednak potwierdzona zdarzeniami, które w sposób pozadyskusyjny nie dadzą się wyjaśnić przyczynami naturalnymi. Zjawiska takie nazywamy cudami. Także wobec cudów Kościół ma bardzo wsztrzemięźliwy osąd. Jest to rzecz mało znana: W Lourdes corocznie odnotowuje się wiele uzdrowień, lecz tylko bardzo nieliczne spośród nich uznawane są przez Kościół jako “niewytłumaczalne naturalnymi środkami".

Nie przeczy się, że w kulcie maryjnym może dochodzić i faktycznie dochodziło do chorobliwych odchyleń i dziwaczności. Należy nad tym ubolewać; strona kościelna nie ma możliwości pełnego zapanowania nad negatywnymi zjawiskami. Pomyślmy tu np. o mnogości kiczu, jaki oferowany jest przez handlarzy w miejscach odwiedzanych masowo przez pielgrzymów. Takie i im podobne niepożądane zjawiska towarzyszące (udaje się je stopniowo ograniczać) nie powinny przesłaniać istoty kultu maryjnego. Nikt, kto raz odwiedził np. Lourdes, nie zaprzeczy, że miejsca pielgrzymkowe są centrami pobożności, pociechy i nawrócenia.

Nikt inny jak sam papież Paweł VI ostrzegał w swej rozprawie o kulcie maryjnym przed niezgodną z duchem biblijnym i sprzeczną z tradycją przesadą. Ganił niewłaściwe formy pobożności i łatwowierność, jak też powierzchowny sentymentalizm, które nie przystają do wiary katolickiej.

Kanonizacja

Mówiąc w tym liście o “świętych" mamy na myśli tych, którzy przez Kościół w sposób jednoznaczny za takich zostali uznani. Gdyż właściwie każdy człowiek, żyjący w łączności z Bogiem, jest święty. W swoich listach św. Paweł często nazywa wierzących “świętymi". W wyznaniu wiary modlimy się: “wierzę w świętych obcowanie" i rozumiemy przez to wszystkich, którzy są złączeni z Bogiem; tych żywych i tych umarłych. Ale tylko nielicznych spotyka zaszczyt kanonizacji. Poprzez kanonizację ogranicza się publiczne czczenie świętych, co jest tamą dla krzewienia się niepożądanych form kultu zmarłych (kult przodków, itp.). Jeżeli jednak ktoś jest przekonany, że zmarła osoba z jego rodziny znalazła miejsce przed obliczem Pana, to może oczywiście również do niej kierować prośby o wstawiennictwo.

Uznawanie kogoś przez Kościół za błogosławionego względnie świętego nie oznacza, że Kościół dopiero “stwarza" błogosławionych i świętych. Nikt nie staje się mniej święty przez to, że nie został przez Kościół kanonizowany. Poprzez dogłębne sprawdzenie danej osoby (proces kanonizacyjny) Kościół stwierdza, że w danym człowieku łaska Boża była doświadczalna tak dalece, iż słusznie można o nim stwierdzić: “Błogosławiona jesteś, która uwierzyłaś" (por. Łk 1,45 i in.), względnie przyjąć, że wypełnił on wezwanie św. Piotra Apostoła : “[...] w całym postępowaniu stańcie się wy również świętymi na wzór Świętego" (1 P 1,15). Toteż osoby takie ogłaszane są wszystkim chrześcijanom jako wzory do naśladowania, jest to zarazem przyzwolenie na publiczne oddawanie im czci i zwracanie się do nich o wstawiennictwo. Święty otrzymuje przeważnie stały dzień w kalendarzu świętych.
Zwyczaj czczenia świętych sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Za świętych uznawano wtedy męczenników, oddawano im hołd i proszono o wstawiennictwo. W roku 156 chrześcijanie ze Smyrny donosili w piśmie okólnym o śmierci swego biskupa, św. Polikarpa. W dokumencie czytamy: “Uwielbiamy Chrystusa, gdyż jest On Synem Bożym. Natomiast świadków Jego, którzy swą wiarę przypłacili krwią, kochamy jako uczniów i naśladowników Pana...".
Pierwszym niemęczennikiem, czczonym jako święty, był św. Marcin z Tours. Jako pierwszego Kościół oficjalnie wyniósł na ołtarze św. biskupa Ulricha z Augsburga (993).

Obrazy, posągi i relikwie

Już najstarsze chrześcijańskie miejsca pochówku, podziemne katakumby, zdobione były obrazami Chrystusa i obrazami świętych. Jest rzeczą naturalną i ludzką, że zmarłym a drogim nam osobom poświęcamy obrazy lub nawet pamiątki.

Chętnie zachowujemy również pamiątki po bliskich osobach, które zmarły. Zachowuje się np. w niezmienionym kształcie pracownie sławnych ludzi. Nosimy przy sobie pamiątki po naszych ukochanych. Z podobnych względów zachowuje się i traktuje z namaszczeniem to, co pozostało po świętych. Jeżeli przedmioty te są nam pomocą w modlitwie, jeśli przypominają nam o Bogu i Jego łasce, która przejawiła swoją moc w osobach świętych, wówczas pytanie o autentyczność relikwii (niekiedy bardzo wątpliwą) jest drugorzędne. Jakiś strzępek materiału lub kawałek kości nie jest przecież w tym wszystkim najważniejszy, na pierwszym planie stoi zawsze czczona osoba i jej wzorowe życie. Chodzi tu więc w konsekwencji o samego Boga, który obdarzył daną osobę szczególnymi darami. Już za panowania Karola Wielkiego benedyktyn Alkuin stwierdził: “Lepiej jest naśladować przykłady świętych w sercu, niż nosić ich kości w przytroczonym woreczku."

Już w czasach Kościoła pierwotnego wytworzyła się tradycja sprawowania mszy świętych u grobu męczennika. Jest to wyjaśnieniem faktu, dlaczego w tak wielu ołtarzach wbudowane są relikwie świętych. W wymienionym już piśmie chrześcijan ze Smyrny jest wzmianka o doczesnych szczątkach biskupa męczennika: “Są nam one droższe niż szlachetne kamienie i cenniejsze od złota. Pochowaliśmy je na poczesnym miejscu; będziemy tam się zbierać na radosnych uroczystościach i świętować rocznice jego męczeństwa."

Wielu nie-katolików obawia się, że między nami i Bogiem może stanąć coś nazbyt człowieczego. Lecz czy całe objawienie, dzieło zbawienia nie jest osadzone na pośrednictwie ludzi? Przesłanie Ewangelii dociera do nas jedynie przez innych ludzi w widocznej wspólnocie Kościoła; sam Chrystus wskazał nam tę drogę, sam stał się człowiekiem i wszelkie zbawienie dokonuje się przez owo uczłowieczenie, przez widoczną wspólnotę Kościoła, przez widoczne znaki sakramentów. Bóg zna ludzi lepiej niż oni siebie samych. On wie, że nie jesteśmy tylko duchem, lecz wszystkimi naszymi włóknami tkwimy w cielesności. Toteż spotyka się z nami za pośrednictwem tego, co doświadczalne. Czyż my, ludzie, nie mamy prawa ufnie kroczyć drogą, którą wskazał nam Bóg? Przemawia za tym Pismo święte.

Święci nie zaciemniają obrazu Boga, przeciwnie, jak nikt inny wskazują na Boga. Każdy święty jest odblaskiem i odbiciem Chrystusa; w każdym z nich Jezus rodzi się na nowo, gdyż w nim osiągnięte zostało to, czym winien stać się każdy z ludzi: “drugim Chrystusem" (por. Listy św. Pawła). Świętość można osiągnąć jedynie przez Chrystusa. Sama Maryja w hymnie Magnificat modli się (Łk 1,46-55): “[...] wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny". I wyjaśnia: “Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia." Czy ma nas przy tym zabraknąć?

kasik25 · Wysłany: 26 Marzec 2006, 12:02

I jeszcze tak na boku takie przemyslenia:
"Bóg tak, Kościół nie!" - czasem słychać, jak ktoś głosi takie hasło, dodając jeszcze często: "Jestem wierzący ale niepraktykujący, bo..." Postawa taka - w naszym, polskim, tak bardzo katolickim środowisku - często bierze się z jakichś zranień, z dezaprobaty wobec nauk Kościoła, form liturgicznych, zachowania duchownych... Niestety, wiele w tym winy Kościoła katolickiego i jego duchownych. Wielu ludzi widzi bowiem przypadki, kiedy życie kościelne nie biegnie w zgodzie z tym, co jest nauczane: kiedy ksiądz naucza o życiu w czystości, a na boku ma kochankę (celibat to zresztą dobry temat na zupełnie inne zamyślenie) albo regularnie odwiedza internetowe serwisy pornograficzne; kiedy naucza o skromnym, pobożnym życiu, o ubóstwie i nie przywiązaniu do pieniędzy, a sam jeździ luksusowym Audi czy BMW, od wiernych liczy za każdą posługę, pobierając mniej lub bardziej słoną opłatę; gdy pięknie mówi o pomaganiu biednym, a sam nic w tym kierunku nie czyni, lub - jeśli czyni - zarabia na tym albo sam, albo na potrzeby Kościoła (przykłady te to są sytuacje, które ja poznałam osobiście)... "Pan Jezus jeździł na osiołku, a nie rozbijał się najdroższymi samochodami. Spał często bez dachu nad głową - nie miał pałacu. Głosił swe nauki często w szczerym polu, a nie w kapiących złotem i ozdabami świątyniach" - argumentują. Coraz więcej ludzi widzi, że dając na Kościół często zapewniają dostatnie życie tych, co tym Kościołem rządzą - od proboszczów (niekiedy), przez biskupów, aż po Watykan. Bogactwo Kościoła bije ich w oczy - zwłaszcza uwzględniajac fakt, że Jezus i jego apostołowie byli ubodzy. Widzą też, że na ten swój Kościół łożą, ale nic od nich w tym ich Kościele nie zależy - wszystko ostatecznie jest w gestii "tych, co noszą sutanny". I coraz bardziej odpadają od wspólnoty. I nie potrafią się odnaleźć w swym duchowym życiu.

i to by bylo na tyle.......

rosel · Wysłany: 26 Marzec 2006, 12:20

kliknij

Sory Kiker zle zrozumiałam. Bo skoro tak to macie racje. Szukałam i nie znalazłam wzmianki o tym,że Maria nie ma grzechu. Pomęcze w piątek księdza na religi :twisted: